پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی
جمعه 8 اردیبهشت 1391 1:25 PM
| 7 : حرکت زمستان 1385; -(پياپي 30):87-102. |
| تاثير يک برنامه تمريني ويژه صبح و عصر بر سازگاري زمان تمرين و زمان آزمون |
| گائيني عباس علي*,رجبي حميد,شيخ الاسلامي وطني داريوش,شاكري فرهاد |
| * دانشگاه تهران |
| هدف تحقيق حاضر مطالعه تاثير يك برنامه تمريني ويژه صبح و عصر بر سازگاري زمان تمرين و زمان آزمون بوده است تا تغييرات احتمالي در برخي عوامل آمادگي جسماني و حركتي نسبت به زمان تمرين مطالعه شود. به اين منظور، زمان واکنش ساده در پاسخ به محرک ديداري، حداکثر قدرت ايزومتريک دست، توان بي هوازي پا و استقامت عضلات کمربند شانه اي، در پيش آزمون) عصر) و پس آزمون (صبح و عصر) سنجيده شده اند. در اين پژوهش 20 پسر دانش آموز داوطلب که دست کم يک سال سابقه تمرين منظم کشتي داشتند، به شکل تصادفي به دو گروه تجربي 1 (زمان تمرين 9 تا 11 صبح) و گروه تجربي 2 (زمان تمرين 4 تا 6 عصر) تقسيم شدند. هر دو گروه به مدت 3 هفته و هر هفته 4 جلسه در يک برنامه تمريني کشتي شرکت داده شدند. تحليل واريانس چند عاملي نتايج نشان داد در هيچ کدام از عوامل مورد سنجش، سازگاري معني داري با زمان تمرين رخ نمي دهد و اين در حالي است که تفاوت معني داري بين زمان هاي گوناگون سنجش زمان واکنش ساده مشاهده شد (P=0.001) همچنين، بين زمان هاي گوناگون اندازه گيري حداکثر قدرت ايزومتريک دست، تفاوت معني داري به وجود نيامد (P=0.195) سنجش توان بي هوازي پا در زمان هاي مختلف ارزيابي، اختلاف معناداري نشان داد (P=0.00)، در حالي که استقامت عضلات کمربند شانه اي تغيير بارزي نيافت (P=0.273) |
| كليد واژه: ساعت زيستي، چرخه شبانه روزي، زمان تمرين، سازگاري زماني |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
