بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از اين پژوهش، تاثير تمرين تداومي منظم و بي تمريني متعاقب آن بر عامل نشانگر بيماري هاي عروق کرونر بود. بدين منظور 35 سر موش نر 3 ماهه نژاد ويستار به صورت تصادفي در 2 گروه تجربي (20=n) و کنترل (15=n بدون هيچ گونه برنامه تمريني) قرار گرفتند. برنامه تمريني به مدت 12 هفته و هفته اي 3 جلسه، با مدت و شدت مشخص اجرا شد (پس از 24 جلسه تمرين، 5 سر موش از آزمودني هاي اين گروه، بي تمريني را تجربه کردند تا آثار بي تمريني بررسي شود). خونگيري پس از 14 ساعت ناشتايي در مراحل مختلف تمرين با شرايط مشابه انجام و مقادير sICAM-1 با استفاده از کيت تجاري الايزا شرکت R&D و با دستگاه Elisa Reader اندازه گيري شد. داده ها با استفاده از آناليز واريانس دو طرفه و آزمون t وابسته و مستقل تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد مقادير sICAM-1 در 24 جلسه نخست تمرين کاهش يافت که معني دار نبود (P=0.122)، اما با ادامه تمرين تا 36 جلسه، کاهش معني داري در مقدار sICAM-1 مشاهده شد (P=0.000). همچنين مشخص شد در اثر بي تمريني سازگاري هاي ايجاد شده از دست مي رود و بدن در معرض خطر آسيب هاي التهابي آتروژنز قرار مي گيرد (P=0.070). به طور کلي، اين تحقيق نشان مي دهد اندازه گيري مولکول چسبان سلولي sICAM-1 ابزار سودمندي در تشخيص موثر عوامل مختلف محيطي در اختلالات عروقي است و از طرفي تمرينات تداومي منظم با کاهش غلظت sICAM-1 روشي سودمندي در پيشگيري و کاهش آترواسکلروز است.

 نسخه قابل چاپ