بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از تحقيق حاضر، بررسي تاثير موسيقي تند بر ميزان درک فشار و عملکرد در يک فعاليت فزاينده در حد واماندگي و همچنين تاثير سطح آمادگي بدني در اثربخشي موسيقي بود. 24 دانشجو (12 دانشجوي تمرين کرده با ميانگين سني 2.06±23.31 و 12 دانشجوي تمرين نکرده با ميانگين سني 2.31±22.96) به طور داوطلبانه و با توجه به سابقه ورزشي و فعاليت بدني به عنوان نمونه تحقيق انتخاب شدند. از آزمون نوارگردان بروس براي تعيين سطح آمادگي هوازي آزمودني ها و به عنوان يک فعاليت فزاينده استفاده شد. در جلسه اول، به طور تصادفي نيمي از آزمودني ها در شرايط بدون موسيقي و نيمي ديگر با موسيقي و در جلسه دوم بر عکس شرايط جلسه اول، آزمون بروس را اجرا کردند. نوع موسيقي مهيج و با آهنگ تند بود. تاثير موسيقي بر شاخص رواني با مقياس درک فشار بورگ (RPE) در فواصل زماني 3، 6، 9 دقيقه از شروع فعاليت و عملکرد آزمودني ها با زمان از لحظه شروع فعاليت تا واماندگي بدني سنجيده شد. نتايج حاصل از تحليل واريانس با تکرار در يک عامل نشان داد تاثير موسيقي بر ميزان درک فشار و عملکرد معني دار است (P<0.05). نتايج حاصل از آزمونt  همبسته، نشان داد موسيقي بر ميزان درک فشار، هم در افراد تمرين کرده و هم تمرين نکرده موثر بوده است. باتفاضل ارزش هاي t به دست آمده براي هر گروه، مشخص شد موسيقي بر ميزان درک فشار در افراد تمرين نکرده موثرتر است. در کل نتايج بيانگر آن است که استفاده از موسيقي در فعاليت هاي فزاينده نيز از لحاظ رواني و عملکرد، بدون در نظر گرفتن سطح آمادگي بدني، موثر است.

 نسخه قابل چاپ