بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف اين تحقيق، تعيين ارتباط بين جو اخلاقي تيم و تمايلات پرخاشگري ورزشي در بازيکنان نوجوان بسکتباليست است. بدين منظور 123 ورزشکار (65 پسر و 58 دختر) 19-13 ساله دسته اول و دوم باشگاه هاي شهر تهران، به روش تصادفي انتخاب شدند. ورزشکاران در فواصل استراحت تمرين تيم به تکميل پرسشنامه سه بخشي پرداختند که شامل پرسشنامه هاي جمعيت شناسي) JAMBYSQ ،پرسشنامه قضاوت در مورد رفتار اخلاقي در ورزش نوجوانان که اطلاعاتي در مورد ميزان قدرت معيارهاي تيمي و ميزان احتمال به پرخاشگري خود توصيف شده را ارايه مي دهد) و) TNQ پرسشنامه معيار تيمي که اطلاعاتي در مورد معيارهاي هم تيمي ها و مربي براي تقلب و پرخاشگري ارايه مي دهد) بود. روايي و پايايي دو پرسشنامه بررسي و مشخص شد که هر دو پرسشنامه، روا و پايا هستند. نتايج نشان داد بهترين پيش بين در احتمال به پرخاشگري (چه در دختران و چه در پسران)، ادراک ورزشکاران از معيارهاي پرخاشگري قبلي تيم شان است (?.??  .(P<معيارهاي مربي براي تقلب و پرخاشگري پيش بين مهمي براي تمايلات پرخاشگرانه در دختران بود، ولي در پسران اين گونه نبود (?.??  .(P<اين يافته ها تاثيري را که هم تيمي ها و مربيان در شکل دهي جو اخلاقي در تيم هاي ورزشي دارند، نشان مي دهد. نتايج با تکيه بر نظريه تکامل اخلاقي کوهلبرگ و نظريه يادگيري اجتماعي باندورا به دست آمد. مجموع يافته ها ضمن جانبداري از اين دو نظريه، بارزترين مولفه جو اخلاقي موثر بر پرخاشگري ورزشکاران را، معيارهاي پرخاشگري هم تيمي هايشان مي دانند.