بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف تحقيق حاضر، مقايسه خرده مقياس هاي اعتماد به نفس ورزشي ورزشکاران نخبه و غير نخبه است. بدين منظور 116 نفر از ورزشکاران رشته هاي ورزشي مشت زني، کشتي و وزنه برداري که در مسابقات قهرماني کشور شرکت داشتند، در اين تحقيق شرکت داده شدند. ابزار تحقيق شامل پرسشنامه هاي اعتماد بنفس صفتي ورزشي و اعتماد بنفس حالتي ورزشي بود.
براي تجزيه و تحليل اطلاعات بدست آمده، مقايسه گروهها و محاسبه همبستگي بين متغيرهاي تحقيق بترتيب از آزمون t مستقل، تحليل واريانس يک طرفه و رابطه همبستگي پيرسون استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد که اعتماد بنفس ورزشي (P<0.000) ورزشکاران نخبه به طور معني داري بيشتر از ورزشکاران غير نخبه است. همچنين نتايج تجزيه تحليل واريانس نشان داد که اعتماد بنفس صفتي ورزشي (P<0.000)، اعتماد بنفس اعتماد بنفس حالتي ورزشي (P<0.003) و اعتماد بنفس ورزشي (P<0.000) مشت زنان نخبه بيشتر از غير نخبه و اعتماد بنفس صفتي ورزشي (P<0.035)، اعتماد بنفس حالتي ورزشي (P<0.001) و اعتماد بنفس ورزشي (P<0.003) کشتي گيران نخبه بيشتر از غير نخبه است. در مورد وزنه برداران تفاوت معني داري مشاهده نشد. نتايج روابط همبستگي در کشتي گيران نخبه نشان داد که بين سابقه تمريني با اعتماد بنفس صفتي ورزشي (P<0.001)، اعتماد بنفس حالتي ورزشي (P<0.04) و اعتماد بنفس ورزشي (P<0.005) رابطه معني داري وجود دارد. نتايج تحقيق نشان داد که برتري فني و مهارتي، مقام هاي اکتسابي و صرف ساعات زياد براي تمرين، موجب افزايش اعتماد بنفس ورزشکاران در صحنه ورزش مي شود.

 نسخه قابل چاپ