بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف ويژه از اين تحقيق، اعتبار سنجي آزمون شاتل ران نوع اول و دوم در برابر آزمون استاندارد نوارگردان الستاد است. سنجش آمادگي قلبي - تنفسي، همواره علاقه و توجه متخصصان علوم ورزشي را به خود معطوف کرده آنها را ترغيب کرده است که روش هاي نويني را جهت تخمين شاخص طلايي حداکثر اکسيژن مصرفي آزمودني ها ابداع نمايند. از ميان اين روش ها مي توان آزمون دوي رفت و برگشت 20 متر را نام برد که به دليل اعتبار بالاي آن در برآورد VO₂max، شناساندن و اعتبار سنجي آن در ايران اهميت خاصي دارد.
17 دانشجوي پسر 24-18 ساله دانشگاه بوعلي سينا همدان با وزن 10.5+66.5 کيلو گرم و BMI 2.5+22.4 مترمربع بر /کيلوگرم، داوطلبانه در اين تحقيق شرکت کردند. آزمودني ها با 48 ساعت فاصله زماني سه آزمون را به انجام رساندند و متغيرهاي هوازي نسبي، ضربان قلب، تمرين و درصد ضربان قلب ذخيره و کميت هاي سرعت، مسافت و زمان اجراي آزمون هاي سه گانه برآورد گرديد.
بين برآورد VO₂max در آزمون هاي شاتل ران نوع اول و دوم با تخمين VO₂max نوارگردان الستاد، به ترتيب همبستگي معني دار R=0.81 و R=0.90 به دست آمد (P<0.0001)، ميان ظرفيت هوازي مشتق از عوامل سرعت، مسافت و معادل متابوليک استراحت شخص و تخمين ظرفيت هوازي بر مبناي تواني از زمان اجرا [(t)ⁿ] همبستگي مثبت و چشمگيري وجود دارد R=0.97, SE=2.3, P=0.0000)) ، همچنين در اين آزمون، ارتباط مثبت بين متغيرهاي سرعت، مسافت، زمان اجرا، ضربان قلب تمرين و درصد ضربان قلب ذخيره آزمودني ها مشاهده شد (R=0.63-1, P<0.006)

+24.43(الستادy (VO₂ max-SH.I) =0.42 (VO₂ max-
R=0.81, SE=3.6, P<0.0001
1.47 (VO₂ max-SH.II)-24.43 =(الستادy(VO₂ max-
R=0.90, SE=5.04, P<0.0000

يافته هاي اين تحقيق نشان مي دهد که هر يک از آزمون هاي شاتل ران نوع اول و دوم از درجه روايي و اعتبار بالايي در جهت برآورد ارزش نسبي VO₂max جوانان برخوردار است .