بانک مقالات رشته تربیت بدنی

براي بررسي اثرهاي مفيد و مضر ورزش در محيط آلوده به CBC ، ليپيدها و ليپوپروتئين هاي سرم و زمان اجرا، 32 موش صحرايي آزمايشگاهي در 4 گروه مورد مطالعه قرار گرفتند. موش هاي گروه تجربي و شاهد 1، در اتاق غير آلوده و موش هاي گروه تجربي و شاهد 2، در اتاقي که دو بار در روز بوسيله يک دستگاه موتور سيکلت آلوده مي شد، قرار گرفتند. غلظت منواکسيدکربن، دي اکسيد سولفور و هيدروکربن هاي سوخته در اتاق آلوده به ترتيب 42، 0.38 و 61 قسمت در ميليون (PPm) بود. موش هاي گروه تجربي 1 و 2، هر صبح و عصر،  6روز در هفته به مدت 8 هفته به تمرين هوازي منتخب روي دستگاه نوارگردان پرداختند و موش هاي گروه شاهد 1 و 2، فقط در قفس بودند. متغيرهايي که در اين پژوهش مورد اندازه گيري قرار گرفتند شامل تعداد گلبول هاي قرمز، گلبول هاي سفيد، مقدار هموگلوبين، درصد هماتوکريت، متوسط حجم گلبول قرمز، متوسط هموگلوبين گلبول قرمز، تعداد پلاکت ها، تري گليسيريد سرم، کلسترول تام سرم، کلسترول ليپوپروتئين سنگين، نسبت کلسترول تام سرم به کلسترول ليپوپروتئين سنگين، نسبت کلسترول تام سرم به کلسترول ليپوپروتئين سنگين، زمان فعاليت استقامتي تا خستگي و همچنين وزن بودند که ابتدا و پس از 8 هفته مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج تحقيق، کاهش معني داري در تعداد گلبول هاي قرمز (P=0.0028)، مقدار هموگلوبين (P=0.0067) و درصد هماتوکريت خون (P=0.015) در گروهي که در محيط آلوده به تمرين هوازي پرداخته بودند، نشان داد. همچنين افزايش تعداد گلبول هاي سفيد خون (P=0.049) و متوسط حجم گلبول هاي قرمز (P=0.055) در موش هاي تمرين کرده و تمرين نکرده در محيط آلوده مشاهده شد. همچنين نتايج تحقيق نشان داد که تمرين هوازي، در مدت 8 هفته، صرف نظر از اينکه در محيط آلوده و يا غير آلوده انجام گيرد، باعث کاهش معني دار تر گليسريد سرم (P=0.0007) و وزن (P=0.0021) مي شود و بي تحرکي در محيط پاک، باعث افزايش وزن مي گردد، ولي بي تحرکي در محيط آلوده، تاثيري بر وزن نداشت. زمان استقامت تا مرز خستگي نيز براي هر دو گروه تجربي، در محيط آلوده کمتر، از محيط پاک بود اما بين دو گروه در دو محيط، تفاوت معني دار نبود

 نسخه قابل چاپ