بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف: در اين پژوهش، تاثير دو روش درماني- ورزشي انعطاف پذيري و پليومتريك در بهبود عارضه گوژپشتي بين دانش آموزان پسر سال اول راهنمايي شهر اهواز مقايسه شده است.
روش: روش اجراي پژوهش شبه تجربي و روش نمونه گيري آن چند مرحله اي تصادفي است كه 90 آزمودني در سه گروه (آزمايشي يك، دو و كنترل) قرار گرفتند. ابزار اندازه گيري صفحه شطرنجي بود. در اين پژوهش گروه هاي آزمايشي يك و دو تحت اعمال متغير مستقل قرار گرفتند و گروه كنترل در اين مدت هيچ مداخله آزمايشي دريافت نكرد، سپس مقايسه صورت گرفت. از روش هاي آماري: ميانگين، انحراف معيار، حداقل و حداكثر نمره و تحليل واريانس يك راهه و پيگيري شفه براي تجزيه و تحليل اطلاعات استفاده شده است.
نتيجه گيري: (1) روش درماني- ورزشي انعطاف پذيري در بهبود عارضه گوژپشتي موثر است؛ (2) روش درماني- ورزشي پليومتريك در بهبود عارضه گوژپشتي موثر است و (3) بين دو روش درماني- ورزشي انعطاف پذيري و پليومتريك در بهبود عارضه گوژپشتي تفاوت معني داري وجود ندارد (P<0.05). با توجه به يافته هاي اين پژوهش مي توان از روش هاي درماني- ورزشي انعطاف پذيري و پليومتريك در بهبود عارضه گوژپشتي استفاده كرد.

 نسخه قابل چاپ