بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثرات انتقال متقاطع تمرينات قدرتي يك طرفه بر سازگاري عصبي- عضلاني فلكسورهاي آرنج بود. آزمودني هاي اين پژوهش را 24 داوطلب مرد سالم (سن: 1.83±20.63 سال، قد: 4.05±173.88 سانتيمتر، وزن: 7.64±72.04 كيلوگرم) بدون سابقه آسيب د رمفاصل و عضلات شانه و دست تشكيل مي دادند كه به صورت تصادفي به دو گروه كنترل (12 نفر) و تجربي (12 نفر) تقسيم شدند. آزمودني هاي گروه تجربي تمرين قدرتي ايزوتونيك را روي فلكسورهاي آرنج دست غير برتر 3 بار در هفته به مدت 10 هفته انجام دادند. داده هاي الكتروميوگرافي سطحي شامل انتگرال الكتروميوگرافي از عضلات موافق (دوسر بازويي) و مخالف (سه سر بازويي) در حالت حداكثر انقباض ارادي فلكشن آرنج، محيط بازو و حداكثر انقباض ارادي مربوط به فلكسورهاي آرنج براي هر دو عضو برتر و غير برتر در پيش آزمون و پس آزمون مورد اندازه گيري قرار گرفت. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش آماري t مستقل و وابسته استفاده شد. نتايج نشان داد كه افزايش معناداري (P<0.05) در انتگرال الكتروميوگرافي عضله دو سر بازويي و حداكثر انقباض ارادي فلكسورهاي آرنج و در مقابل كاهش معناداري در انتگرال الكتروميوگرافي عضله سه سر بازويي به دنبال 10 هفته تمرين در هر دو تمرين كرده و تمرين نكرده در گروه تجربي وجود داشت؛ در حالي كه اين تفاوت در گروه كنترل مشاهده نشد. همچنين افزايش معناداري (P<0.05) در هايپرتروفي عضو غير برتر گروه تجربي مشاهده شد. اين در حالي است كه تغييرات در عضو برتر گروه تجربي و هر دو عضو گروه كنترل معنادار نبود.
نتايج كلي اين پژوهش نشان مي دهد كه تمرينات قدرتي يك طرفه باعث افزايش سازگاري هاي عصبي و همچنين قدرت ايزومتريكي فلكسورهاي آرنج نه فقط در عضو تمرين كرده بلكه در عضو تمرين نكرده طرف مقابل نيز مي شود و قدرت كسب شده در عضو تمرين نكرده ناشي از تغيير در مورفولوژي عضله نمي باشد. در نتيجه مكانيسم هايي كه بر اساس آن ها انتقال متقاطع صورت مي گيرد، ممكن است به واسطه عوامل عصبي مركزي توضيح داده شود.

 نسخه قابل چاپ