بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف اين پژوهش، بررسي تاثيرات حرکات اصلاحي- درماني، در افزايش انعطاف پذيري عضلات همسترينگ و کاهش دردهاي ناحيه کمر در مردان مبتلا به کمردرد مزمن است. بدين منظور از بين بيماران مبتلا به کمردرد مزمن که به مراکز درماني شهرستان اراک مراجعه کرده بودند، 20 نفر به صورت داوطلبانه انتخاب و سپس به صورت تصادفي به گروه هاي تجربي و شاهد تقسيم شدند. نتايج حاصل از داده ها، با اطلاعات 10 نفر از افراد سالم که هيچ گونه سابقه ابتلا به کمردرد نداشتند، مقايسه شد. آزمودني هاي گروه تجربي 12 هفته، در هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 45 تا 60 دقيقه به انجام تمرين هاي کششي و تقويتي پرداختند. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمون t وابسته و آنووا تجزيه و تحليل شد.
نتايج پژوهش رابطه معني داري را ميان استفاده از حرکات اصلاحي- درماني و کاهش دردهاي ناحيه کمر نشان داد (p<0.01). اين معني داري به دليل افزايش انعطاف پذيري در عضلات همسترينگ است. همچنين عدم معني داري متغير در گروه شاهد (p=591) مشاهده شد. نتايج بين گروهي پيش آزمون و پس آزمون در گروه پژوهش نيز معني دار بود (p=001). آزمون LSD (يکي از آزمون هاي آنووا، که براي بررسي وجود يا عدم وجود رابطه معني دار بين گروهي استفاده مي شود)، تفاوت معني داري را در تاخير حرکات اصلاحي- درماني، بين گروه هاي پژوهش و سالم (p=001) و شاهد و سالم (p=001) نشان داد. با توجه به نتايج پژوهش مي توان نتيجه گرفت حرکات اصلاحي- درماني با افزايش انعطاف پذيري در عضلات همسترينگ، منجر به کاهش درد بيماران مبتلا به کمردرد مي شود. تفاوت مشاهده شده در کاهش درد بين گروه هاي سالم، پژوهش و شاهد معني دار بود. همچنين نتايج نشان داد با وجود انجام حرکات اصلاحي- درماني، بين گروه پژوهش با گروه سالم از بعد انعطاف پذيري عضلات همسترينگ، تفاوت معني داري وجود دارد.

 نسخه قابل چاپ