بانک مقالات رشته تربیت بدنی

اين پژوهش با هدف بررسي تاثير فعاليت بدني بر تغيير مصرف دارو در آموزگاران مضطرب در نيمه دوم سال 1384 در شهرستان محمودآباد انجام شد و به نظر مي رسد، اولين پژوهش از اين نوع در ايران است. براي اين کار 64 آموزگار مضطرب که همزمان داروهاي ضد اضطراب مصرف مي کردند و اضطراب آنها با آزمايش DSM-IV مورد تاييد قرار گرفته بود، داوطلب شدند. پس از ثبت مشخصات، آزمودني ها به دو گروه فعاليت هاي بدني انفرادي (با توجه به امکانات تنيس روي ميز) و گروهي (با توجه به امکانات: فوتسال و واليبال) تقسيم شدند. فعاليت هاي بدني به صورت انفرادي و گروهي هفته اي دو روز، راس ساعت معين، زير نظر مربي با برنامه ريزي مشخص انجام مي شد. در پايان ماه هاي اول، دوم، سوم و چهارم آزمون DSM-IV انجام شد.
نتايج نشان داد که در پي فعاليت بدني گروهي، مهم ترين نشانه هاي اضطراب (خستگي و بي قراري) از ماه دوم تا پايان ماه هاي سوم و چهارم نسبت به پيش آزمون کاهش يافت و اين تغيير معني دار بود (p<0.05). همچنين مصرف داروهاي ضد اضطراب در فعاليت بدني گروهي در ماه هاي دوم و سوم کاهش نداشت. ولي در پايان ماده دوم به طور معني داري کاهش يافت (p<0.05). نشانه هاي بيماري افراد مضطرب در گروه فعاليت هاي بدني انفرادي در ماه هاي دوم و سوم کاهش داشت، ولي اين نشانه ها فقط در پايان ماه چهارم به طور معني داري کاهش نشان داد (P<0.05). اما مصرف داروهاي ضداضطراب در گروه فعاليت هاي بدني انفرادي در مقايسه با پيش آزمون کاهش داشت، ولي اين کاهش معني دار نبود (p<0.05).

 نسخه قابل چاپ