بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از پژوهش حاضر، بررسي آثار يک برنامه 10 هفته اي حرکت درماني، بر عملکرد حرکتي بيماران مبتلا به پارکينسون بود. 24 بيمار مرد مبتلا به پارکينسون، به طور داوطلبانه، به عنوان آزمودني در اين پژوهش شرکت کردند. آزمودني ها به صورت تصادفي به دو گروه 12 نفري آزمايش و گواه تقسيم شدند. پيش و پس از مداخله، عملکرد حرکتي آنها از طريق پرسش نامه SPES/SCOPA، تحت نظارت يک فيزيوتراپ، ارزيابي شد. طي 10 هفته برنامه تمرين حرکت درماني، آزمودني گروه گواه تنها تحت درمان هاي دارويي معمول بودند؛ در حالي که، آزمودني هاي گروه آزمايش علاوه بر درمان هاي دارويي، هر هفته در چهار جلسه تمرين يک ساعته دو گروه حرکت درماني شرکت مي کردند. يافته ها نشان مي دهند که گرچه در ابتدا شاخص هاي عملکرد حرکتي دو گروه تفاوت معني داري با يکديگر نداشت اما پس از مداخله، اين تفاوت بين دو گروه معني دار بود. شاخص هاي عملکرد حرکتي در دو گروه آزمايش پس از حرکت درماني، بهبود معني داري يافتند اما، در گروه گواه تغيير معني داري مشاهده نشد. بنابراين، انجام تمرينات حرکت درماني، در کنار درمان هاي معمول پزشکي، مي تواند اثر مثبتي بر عملکرد حرکتي بيماران مبتلا به پارکينسون داشته باشد و انجام اين تمرينات براي اين دسته از بيماران مفيد است.

 نسخه قابل چاپ