بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف از پژوهش حاضر، بررسي تاثير يک جلسه تمرين فزاينده در روز، به مدت يک هفته، بر برخي آنزيم هاي کبدي شامل آسپارتات آمينوترانسفراز (AST)، آلانين آمينوترانسفراز (ALT)، آلکالين فسفاتاز (ALP) در دختران فعال بود. بدين منظور 13 داوطلب، از بين دانشجويان دختر رشته تربيت بدني که حداقل سه جلسه تمرين در هفته داشتند، با اکسيژن مصرفي بيشينه 41.07±11.5 ميلي ليتر به ازاي هر کيلوگرم وزن بدن در دقيقه که از لحاظ جسمي و روحي در سلامت کامل بودند، در اين آزمون شرکت کردند. سپس آزمودني ها به طور تصادفي به دو گروه کنترل (6 نفر) و تجربي (7 نفر) تقسيم شدند. خون گيري از آزمودني ها 24 ساعت قبل از تمرين و در روزهاي 1، 4 و 7 تمرين و 24 ساعت پس از پايان آخرين جلسه تمريني انجام شد. يافته هاي پژوهش با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري هاي مکرر (ANOVA) و آزمون t مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. حداقل سطح معني داري براي اين تحقيق (P<0.05) تعيين شد.
نتايج تحقيق حاکي از آن بود که مقادير AST بعد از روزهاي 1، 4 و 7 تمرين، افزايش معني داري (P£0.005) يافت و پس از 23 ساعت استراحت، کاهش چشمگيري (P£0.005) داشت. همچنين مقادير ALT، به جز اولين روز تمرين، در روزهاي چهارم و هفتم تمرين افزايش معني داري P£0.01) و (P£0.05 يافت. مقادير ALP نيز در اولين، چهارمين و هفتمين روز تمرين، افزايش معني داري P£0.01, P£0.01) و (P£0.001 يافت و پس از بازيافت 24 ساعته، کاهش معني داري (P£0.001) نشان داده شد.
با توجه به اثر تمرينات فزاينده در افزايش رهاسازي آنزيم هاي کبدي که ممکن است با عدم بازيافت مناسب به حالت حادتري برسد. لذا پيشنهاد مي شود 24 ساعت، زمان مناسبي براي بازيافت و جبران نيازهاي سلولي و زيرسلولي با توجه به شدت تمرين نمي باشد.

 نسخه قابل چاپ