بانک مقالات رشته تربیت بدنی

آسيب هاي ورزشي در ورزشکاران معلول، از تنوع و ويژگي هاي خاص برخوردار است. هدف از اين تحقيق، بررسي تنوع و شيوع آسيب هاي ورزشکاران معلول رده ملي و بررسي ارتباط آن با عواملي موثر چون سن، رشته ورزشي، نوع معلوليت، سابقه ورزشي و غيره بوده است. بدين منظور، 94 معلول مرد عضو تيم هاي ملي اعزامي مسابقات پارالمپيک آتن مورد مطالعه قرار گرفتند. اطلاعات مورد نياز از طريق پرسشنامه، مصاحبه و معاينه، با همکاري کادر پزشکي تيم هاي ملي، جمع آوري و سپس از طريق آزمون همبستگي پيرسون، آزمون تحليل واريانس F و آزمون تعقيب شفه در سطح P<0/05/1 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. مهم ترين نتايج به دست آمده به شرح زير است:
از نظر شيوع انواع آسيب ها، به ترتيب، آسيب هاي عضلاني (24.47%)، آسيب هاي ليگاماني (14.44%)، آسيب هاي پوستي (9.97%)، آسيب هاي استخواني (7.22%) و ساير آسيب ها (1.59%) بيشترين ميزان را داشته اند. با توجه به محل آسيب ديدگي به ترتيب، آسيب هاي اندام فوقاني (47.24%)، آسيب هاي اندام تحتاني (29.98%) و آسيب هاي سر و تنه و گردن (%22.79) بيشترين ميزان را داشته اند. ارتباط بين انواع آسيب ها و مدت معلوليت در هيچ موردي معنادار نبود. ارتباط بين ناحيه آسيب ديده و مدت معلوليت، فقط در مورد آسيب هاي اندام فوقاني معنادار بود (P<0.05). ارتباط بين انواع آسيب ها و سابقه ورزشي، فقط در مورد آسيب هاي مفصلي معنادار بود (P<0.05). ارتباط بين آسيب ديده و سابقه ورزشي، فقط در مورد آسيب هاي اندام فوقاني معنادار بود (P<0.05). تفاوت بين انواع آسيب ها و رشته هاي مختلف ورزشي، در مورد آسيب هاي استخواني، ليگاماني، ساير آسيب ها و آسيب هاي پوستي معنادار بود (P<0.05). تفاوت بين ناحيه آسيب ديده و رشته هاي مختلف ورزشي، فقط در مورد آسيب هاي اندام تحتاني معنادار بود (P<0.05). تفاوت بين انواع آسيب ها و معلوليت هاي مختلف، در مورد آسيب هاي مفصلي و ساير آسيب ها معنادار بود (P<0.05). تفاوت بين ناحيه آسيب ديده و نوع معلوليت، در مورد آسيب هاي اندام فوقاني و اندام تحتاني معنادار بود (P<0.05). با توجه به گستردگي آسيب هاي عضلاني و مفصلي در ميان معلولين و عوارض ناشي از آن، نتايج تحقيق بر ضرورت پيشگيري از آسيب ديدگي از سوي مربيان تاکيد نموده است.