بانک مقالات دفاع مقدس

عنوان : انقلاب اسلامي ايران و جنبش هاي اسلامي جهان
موضوعات مقالات :انقلاب اسلامي
بين انقلاب اسلامي ايران و جنبش هاي جهان اسلام وجوه مشترك بسياري است. اين وجوه مشترك شامل: شعارها، مردم گرايي، دين گرايي، داشتن دشمن مشترك، وحدت گرايي و... است.
اما همه اين رابطه در وجوه مشترك نيست. بلكه اختلاف ها و دشواري هايي نيز در اين ميان به چشم مي خورد.
از جمله وجود تضاد بين مذاهب اسلامي، تضادهاي نژادي، قومي وفرهنگي كه نه تنها مسير اتحاد را دشوار مي كند بلكه خالق تضادهاي شديدتر نيزمي شود مانند آنچه اكنون تحت عنوان القاعده و طالبان مطرح مي شوند ودشمن سعي مي كند كل جنبش هاي اسلامي را درشكل القاعده و طالبان به جهانيان معرفي كند.
فارغ از اين تضادها، تجديد حيات اسلام كه يكي از پديده هاي انقلاب اسلامي ايران بوده است، آثار مختلفي را براي جنبش هاي اسلامي به ارمغان آورده است. يكي از اين آثار، انتخاب اسلام به عنوان بهترين و كاملترين مكتب و شيوه مبارزه است.
● حركت ۵/۱ ميلياردي
نظام اسلامي كه پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران شكل گرفت، به صورت بهترين الگو و مهم ترين خواسته سياسي مبارزان مسلمان درآمد. به بيان ديگر، انقلاب اسلامي، حدود ۵/۱ ميليارد مسلمان را بر انگيخته و آنان را براي تشكيل حكومت الله در كره زمين به حركت درآورد. اين رويكرد، در اساسنامه، گفتار و عمل سياسي جنبش هاي اسلامي سياسي معاصر به شكل هاي مختلفي مشاهده مي شود.
جنبش هاي اسلامي دركشورهاي مسلمان راهبردهاي متفاوتي را براي رسيدن به اهداف اعلام شده برگزيده اند:
برخي از گروه هاي اسلامي به ويژه در جهان تسنن به صورت آشكار، هراسي از مخالفت با دولتهاي نامشروع ندارند و به احاديثي كه اطاعت از حاكم اسلامي را در هر شرايط لازم دانسته، چندان توجهي نمي كنند، بلكه خواهان استقرار حكومت اسلامي در كشورشان شده اند. البته برخي از جنبش هاي اسلامي(مانند كشمير و افغانستان) دستيابي به استقلال سياسي را اولين هدف خود، قبل از تأسيس حكومت اسلامي قرار دادند.
برخي از جنبش هاي اسلامي، خواهان تشكيل يك نظام اسلامي برپايه امت واحد مسلمان از خليج فارس تا اقيانوس اطلس شده اند. (مانند رابط الدعوه الاسلاميه در الجزاير) يا اين كه بر اساس اصل ولايت فقيه و قبول آن، از رهبري انقلاب اسلامي ايران پيروي مي كنند. ا
اين گروه ها خود، دوگونه اند: دسته اي كه از لحاظ عقيدتي و مذهبي خود را مقلد رهبري انقلاب اسلامي ايران مي دانند(مانند جنبش امل در لبنان) و دسته اي كه هم از لحاظ سياسي و هم مذهبي از رهبري انقلاب اسلامي ايران تبعيت مي كنند (مانند جنبش حزب الله لبنان).
گروه ها و سازمان هاي اسلامي مذكور، براي نيل به يك نظام مبتني بر اسلام، شيوه و روش هاي مختلفي را در پيش گرفته اند. برخي تنها از طريق اقدام قهرآميز و مسلحانه (مانند حزب الله حجاز و جنبش آزاديبخش بحرين) درصدد نابودكردن رژيم حاكم هستند.
در نقطه مقابل، گروه هايي قرار دارند كه شرايط فعلي را براي دست زدن به اقدامات مسلحانه مساعد نمي دانند و با توسل به شيوه هاي مسالمت آميز از قبيل شركت در انتخابات پارلماني در پي تغيير نظام موجود هستند (مانند حزب اسلام گراي رفاه). اما گروه هاي ديگري هم وجود دارند كه به هر ۲ روش پايبندند، جنبش حزب الله نمونه اي از اين گروه است كه در مصاف با اسرائيل مشي مبارزه مسلحانه را دارد و در داخل نيز مبارزه سياسي و پارلماني را درپيش گرفته است.
● تأسي از شعارها
اشكال ديگر تأثيرانقلاب اسلامي ايران بر جنبش هاي سياسي اسلامي معاصر، شامل تقليد از شعارها و مراسم انقلاب اسلامي است. مثلاً، در سال ۱۳۵۸، شيعيان احساء در عربستان سعودي، براي نخستين بار مراسم زيارت عاشورا را در ملأ عام بر پا كردند.
شعار مردم مسلمان معترض تركيه، قبل از كودتاي ۱۳۵۹ آن كشور، استقلال، آزادي و جمهوري اسلامي بود. شهروندان كابل برفراز بام منازل خود فرياد الله اكبر سر مي دادند.در پلاكاردهاي مسلمانان مصر شعار لاشرقيه و لاغربيه ديده شد. مردم كشمير در راهپيمايي ۲۰۰ هزار نفري سال ۱۳۶۹ شعار الله اكبر و خميني رهبر را مطرح كردند.
جهاد اسلامي فلسطين بر آن است كه فلسطيني ها همان شعارهايي را سر مي دهند كه انقلاب اسلامي منادي آن بود. آنها فرياد مي زنند: لااله الاالله، الله اكبر، پيروزي از آن اسلام است. در سال هاي ۱۳۶۹تا۱۳۷۹ در خيابان هاي كيپ تاون آفريقاي جنوبي نداي الله اكبر، بسيار شنيده شد.
● تظاهرات به سبك ايراني
يكي ديگر از آثار فرهنگي انقلاب اسلامي ايران بر حركت هاي اسلامي و سياسي معاصر، تظاهرات به سبك ايران است كه در برخي از كشورهاي اسلامي اتفاق افتاد؛ مثلاً، مردم شهرهاي عراق، چون نجف و كربلا در تأييد انقلاب اسلامي ايران و به تأسي از آن، در روز ۲۳ بهمن ۱۳۵۷، تظاهراتي شبيه به ايران برپا كردند.
الثوره، بغداد و دياله به رهبري آيت الله محمد باقر صدر برقرار شد. حتي در آغاز انتفاضه جديد مردم عراق؛ يعني در ۱۳۷۰، آنها همانند تظاهرات كنندگان ايراني، شهر حلبچه را به خميني شهر نامگذاري كردند و كنترل شهرها را به دست گرفتند.
شيعيان عربستان سعودي اندكي پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران، در شهرهاي قطيف، صفرا، اباقيق، خنجي و شيهات دست به تظاهرات زدند. تظاهرات مشابهي در سال ۱۳۵۷ در شهرهاي قونيه، يوزكات و كوجائيلي تركيه صورت گرفت. اين روند كه با پيروزي انقلاب اسلامي ايران آغاز شد كم و بيش در سال هاي بعد نيز ادامه يافت.

روزنامه همشهري