بانک مقالات دفاع مقدس

عنوان : جايگاه انقلاب اسلامي در سينماي جمهوري اسلامي كجاست؟
موضوعات مقالات :انقلاب اسلامي
پديده انقلاب اسلامي كه در آغاز پانزدهمين قرن ظهور اسلام در كشور پهناور ايران به رهبري يكي از فرزندان پيامبر اكرم (ص) روي داد، به طور قطع در راستاي همان وعده الهي تعريف مي شود كه حكومت صالحان را بر گستره زمين نويد مي دهد. انقلاب اسلامي داعيه دار زمينه سازي براي حكومت واقعي و حقيقي دين اسلام در سطح عالم است ديني كه تمامي وجوه حيات انسان را در بر مي گيرد و برنامه زيست دنيايي و آخرتي او در تمامي ابعاد كلي و جزئي فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي، و دفاعي را همراه با حفظ كرامت و عزت انسان تدارك ديده است. در فرآيند آماده سازي زمينه هاي اين هدف، بي شك ضرورت رسانيدن پيام آن به انحاي گوناگون به سطوح و اقشار مختلف مردم جهان و همراه سازي آنان، انكارناپذير است. ضمن اينكه انقلاب اسلامي تمامي معادلات شيطان و عمال آن را نيز به هم ريخته، تصو ر سيطره كامل شيطان را برجهان ماد ي و معنوي بشر مخدوش ساخته است. در چنين شرايطي بديهي است كه شيطان با تمام وجود و با بهره گيري از تمامي اعوان و اذنابش براي منهدم كردن بناي حكومت اسلامي و از ميان برداشتن اين انقلاب الهي گام بردارد و براي زايل كردن و گوشه نشين كردن تفكراتي كه بر پايه انقلاب اسلامي شكل مي گيرد، دست به طراحي و اقدام بزند.
به وضوح مشخص است كه فعاليت هاي خرابكارانه، ترور، محاصره اقتصادي، جنگ و تحريم سياسي توسط دشمنان انقلاب اسلامي در همين راستا معنا مي يابد. در همين مسير شيطان و قاطبه اولياي او، هر گاه از مفيد فايده بودن هريك از ابزارهاي خود مايوس شوند، طرحي جديد را فرا راه خويش قرار مي دهند تا بتوانند از راهي ديگر خود را به اهداف شوم خويش نزديك تر نمايند.
شرايط امروز جهاني، پيشرفت هاي تكنولوژيك، و بالارفتن سطح آگاهي هاي عمومي ايجاب مي كند تا شيوه تهديدات شيطان نيز متفاوت تر، متنوع تر و توجيه پذيرتر از پيش باشد ظاهري آرام تر، موقرتر، نرم تر، معقولانه تر، مبادي آداب تر، متشخص تر، محترم تر، دلفريب تر، و بديهي تر از ديگر شيوه ها داشته باشد، و نتيجه اي مطمئن تر و قابل پيش بيني تر نيز بدهد، و حتي براي مقابله مبارزه اي بسيار سخت تر، گران تر، و كم نتيجه تر را بطلبد، مبارزه اي كه به يقين كار هر كسي نيست و به سادگي هرگز امكان پذير نخواهدبود. يكي از روش هاي موثر شيطان تهديد نرم است كه از طرق مختلف بر عليه مسلمانان جهان و انقلاب اسلامي ساري و جاري كرده است. شايد گوياترين تعبيري كه در اين باب به كار برده شده، تهاجم فرهنگي است. شبيخون فرهنگي ، ناتوي فرهنگي ، انقلاب مخملي ، انقلاب رنگي ، براندازي نرم ، و ابعاد ديگري از تهاجم فرهنگي را به نمايش مي گذارد. پر واضح است كه در جريان تهاجم فرهنگي شيطان يا همان مقابله شيطان با انقلاب اسلامي كه با بهره گيري از ابزار، امكانات، الزامات، توانايي ها و ويژگي هاي متناسب با آن به وقوع خواهد پيوست، رسانه ها در هر دو سوي مبارزه (مهاجم و متهاجم) نقش به سزايي دارند، و نقش سينما و تلويزيون در اين دايره بي بديل و بي نظير است. سينما و تلويزيون (با تمام اشكال آن) مخاطبان بسيار بيشتري را در بر مي گيرد، از طريق روان و حس آدمي تاثير مي گذارد، قدرت جان بخشي به موجودات بي جان و نيز ايجاد و تعميم شخصيت هاي واهي را در اشكال و سطوح بي شمار داراست، مي تواند خود به خودي نياز ارتباط مخاطب با خود را به وجود آورد، و از همه مهم تر اگر به فرض مثال طرف مقابل ميدان را خالي نكند، قطعا ناچار به مبارزه اي بسيار سخت تر، دقيق تر، دلسوزانه تر، عالمانه تر، كارشناسانه تر، و جان فرساتر خواهد بود. اما با توجه به اين نياز فرهنگي، اجتماعي، و سياسي در سطوح گوناگون ملي، فراملي و بين المللي و در جهات متعدد و مختلف متاسفانه عملكرد و نتايج بدست آمده در حوزه سينماي انقلاب اسلامي، نه تنها با حجم و جايگاه مطلوب در فرمايشات امام خميني (ره) و مقام معظم رهبري در اين باره، مطابقت ندارد، بلكه تحقيقا ، قطار سينماي ايران حتي در موارد بي شماري در جهت مقابل و متضاد با اهداف انقلاب اسلامي نيز حركت كرده است. چه بسا دشمني كه از تقويت، استقرار و استمرار انقلاب اسلامي آسيب مي بيند، خود را در جريان سياست گذاري سينماي انقلاب اسلامي در ابتداي امر دخيل كرده، و ريل قطار سينماي ايران اسلامي را از ابتدا در همين جهت غلط برنامه ريزي كرده است.
نتايج اين سياستگذاري و رفتار آگاهانه يا ناآگاهانه مطابق با آن ، از نظر صاحب نظران و نخبگان سينماي ايران به عنوان چالش هاي اصلي سينماي ايران (در دو دهه اخير) برشمرده شده، در چهار محور (چالش هاي اقتصادي، چالش هاي سياسي، چالش هاي فرهنگي، و چالش هاي مديريتي و سياستگذاري) تقسيم بندي شده است. در ميان اين چهار محور چالش هاي فرهنگي، و چالش هاي مديريتي و سياستگذاري اهميت و برجستگي بيشتري دارد كه براي جلوگيري از تطويل كلام تنها به تعدادي از اهم آنها اشاره مي شود. بديهي است هريك از موارد زير را مي توان در فرصت مناسب به تفصيل مورد بررسي و مداقه قرار داد:
۱)عدم تبيين ماهيت سينماي پس از انقلاب اسلامي در نهادهاي علمي، ديني، و مذهبي كشور.
۲) فقدان سينماي الگو به عنوان سينماي مطلوب نظام جمهوري اسلامي ايران.
۳) وجود فيلم هاي مبتذل، كم محتوا، و حتي در تضاد با آرمان هاي انقلاب اسلامي.
۴) ضعف محتوايي و تكنيكي در غالب فيلم نامه هاي ساخته شده و ساخته نشده.
۵) فقدان هويت ملي، ديني، و انقلابي در بخش حداكثري سينماي ايران و بي توجهي به فرهنگ و سنن ملي كشور.
۶) عدم توجه صحيح به مخاطب و نيازهاي واقعي او در عموم فيلم هاي ايراني كه بالتبع باعث از دست دادن طيف وسيع تماشاگران سينماي ايران شده است.
۷) گسترش بي اعتمادي و نااميدي در ميان مردم و به خصوص بين فيلمسازان سينماي ايران (و بالاخص دست اندركاران سينماي انقلاب اسلامي) در سطوح مختلف، علي رغم سياست ها، قوانين، و مقررات كشور و نيز تاكيدات مسوولان درجه اول نظام اسلامي.
۸) بي توجهي به بازسازي زيرساخت هاي صنعتي و عدم دسترسي مطلوب مردم به سينما.
۹) ناهماهنگي ميان مسوولان بخش فرهنگي و سينماي كشور.
۱۰) به وجود آمدن مافياي سينمايي و قدرت يافتن گروه هاي بي تفاوت، مخالف، و حتي معاند در سينماي ايران.
۱۱) به حاشيه رانده شدن بخش قابل توجهي از نيروهاي ارزشي سينما و همچنين عدم تربيت نيروهاي مطلوب جمهوري اسلامي در بخش هاي مختلف سينماي كشور.
۱۲) وجود افراد به جاي مانده از سينماي منحط دوران پهلوي با همان گرايش ها، سياست ها.
۱۳) وجود فضاي غيرارزشي (و حتي ضد ارزشي) در پشت صحنه سينما و القاي وجود حداكثري آن.
۱۴) و از يك نگاه همراه با تسامح و تساهل ممكن است! اين تلقي صحيح باشد كه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي وظيفه رسيدگي به امور حداكثري طيف ها، جريان ها، سليقه ها، ذائقه ها را دارد و بنابراين نمي توان محدوديتي براي نيروهاي غير متعهد بوجود آورد! اما طبيعي است كه اين ناتواني (يا ناخواستگي) علاوه بر مباحث و معضلات ديگر، موجبات بسياري از مشكلات سينماي ايران را فراهم آورده است. لذا به نظر مي رسد اگر مسوولان و صاحبنظران معاونت سينمايي و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي علي رغم توصيه و اصرار دلسوزان انقلاب اسلامي به هر دليل گفته و ناگفته عاجز از رسيدگي به اين امور است ضرورت دارد تشكيلاتي كه بتواند با قدرت متناسب لااقل بخشي از سينماي كشور را از جهات مختلف به سوي اهداف انقلاب اسلامي و سينماي مطلوب جمهوري اسلامي پيش ببرد، ايجاد شود. ضرورتي كه غيرقابل انكار است.

مهدي عظيمي ميرآبادي
روزنامه جوان