بانک مقالات معماری

بخش عمده اي از کشور ايران که در کمربند خشک جهان واقع است را مناطقي با شرايط سخت اقليم گرم و خشک و کويري تشکيل مي دهد. بيشتر اين مناطق که با محدوديتهاي شديد منابع آبي، پوشش گياهي و برخي ديگر از قابليت هاي طبيعي روبروست، در عين حال در بردارنده بسياري از سکونت گاه هاي بسيار کهن و مهم شهري و روستايي نيز هست.
در چنين شرايطي؛ مطالعات انجام شده در معماري، معماري منظر، طراحي شهري و همچنين جغرافياي شهري نيز حاکي از آن است که در اکثر شهرهاي مناطق فوق، برخي مسايل و بي توجهي ها به جنبه هاي مرتبط با ويژگيهاي بومي و ارزشهاي پايدار زيست محيطي وجود دارد.
به رغم تمامي توجهات کنوني، يکي ا ز اين مسايل مهم از ديدگاه معماري منظر؛ وضعيت کيفي مکانهاي سبز و سيماي فضاهاي باز شهري و زيست بومهاي بياباني در رابطه با شرايط بومي فرهنگي و ابعاد پايداري است. بر اين اساس، در اين مقاله ضمن معرفي برخي بي توجهي ها به جنبه هاي کيفي ساخت فضاهاي سبز و ويژگي ها بومي معماري منظر شهرهاي اقليم گرم و خشک (بويژه مورد ايران) به ارايه برخي ديدگاه هاي سازنده در اين زمينه خواهيم پرداخت.