ضرورت دفاع از تماميت ارضي

كشوري كه بخشي از حيات اقتصادي‌اش به دست تجار و بازرگانان ايراني است.

نيم‌نگاهي به تاريخ دو دهه گذشته آن بر اين مطلب گواهي مي‌دهد كه تحول شهرنشيني آن، مبلمان شهري، بازار كار و تجارت آن بيشتر مرهون تلاش بازرگانان ايراني است، هر چند وجود اتباع ديگر كشورها هم تا حدودي چنين نقشي را ايفا مي‌كنند.

كشور كوچك امارات كه بيشتر در حاكميت خود، مرعوب سياست‌هاي غرب و برخي از كشورهاي استكباري است، بارها با ادعاهاي واهي خود، حاكميت در جزاير سه‌‌گانه ايراني را در سر پرورانده است و با تكرار آن، سياست‌هاي غلط، غيرراهبردي و زمزمه‌هاي غيرمنطقي خود را دنبال مي‌كند، ادعايي كه همانند آن را «صدام» حاكم رژيم بعثي عراق مبني بر مالكيت خوزستان تكرار كرد و با تحريك آمريكا و استكبار جهاني دست به لشكركشي زد و سرانجام با خفت و ذلت، حكومت خودكامه خود را در هم پيچيد و رهسپار ديار نيستي شد و نام خود را در زمره حاكمان متجاوز به ثبت رساند تا عبرت‌آموز تاريخ شد.

امارات كه در تصميم‌گيري سياسي خود سياست‌هاي ديكته شده غرب را دنبال مي‌كند، در اقدامي غيرمعقول سفر رئيس‌جمهور به جزيره ايراني ابوموسي را نقض تماميت ارضي كشور خود مي‌داند، گستاخي كشور امارات در ادعاي خارج از عرف ديپلماسي وزير خارجه خود و به دنبال آن فراخواندن سفير خود در تهران و لغو مسابقات ورزشي بين دو تيم ايراني و اماراتي، موضوع حائز اهميتي براي ما نيست و نمي‌تواند تاثير در خور توجهي در سياست، اقتصاد و زمينه‌هاي اجتماعي، فرهنگي و تجاري برجا بگذارد، همان طور كه اتحاديه اروپا و كشورهاي اروپايي در گذشته‌هاي نه‌چندان دور، با اتخاذ چنين شيوه‌ها و روش‌هايي، آن هم در سطح وسيع‌تر و كارآمدتر نتوانست نظام مقدس جمهوري اسلامي را از اهداف و مسيري كه دنبال مي‌كند، باز دارد و خدشه‌اي در آن وارد كند، بارها پس از فراخواندن سفراي خود با خفت و مذلت و سرشكستگي، سفراي خود را به كشورمان بازگرداند.

با اين حال حساب كشور همسايه ما در آب‌هاي نيلگون خيلج فارس، امارات با كشورهاي اروپايي بسيار متفاوت است، چرا كه ما در فرهنگ و مذهب، آداب و رسوم و مرزهاي جغرافيايي مشتركاتي داريم كه ديگر كشورهاي متخاصم نظام جمهوري اسلامي فاقد آن هستند و امارات بايد با بازخواني مواضع غيرمعقول و خارج از عرف ديپلماسي رفتار و منش خود را تغيير دهد.

هرچند مسوولان دستگاه ديپلماسي كشورمان با مواضع قاطع خود بايد از تماميت ارضي اين كشور دفاع كنند و اجازه بهانه‌جويي را به هيچ كشور و نظامي در هيچ شرايطي ندهد و با اقتدار و صلابت خود با عزمي راسخ دفاع از كيان اين كشور و نظام را اساسي‌ترين اصل سياست خود بداند.