مقالات روانشناسی

کيفيت زندگي مفهومي است چند بعدي است، که بيانگردرک بيمار از وضعيت سلامت و رفاه جسماني و رواني خويش است (32) . بنابراين، تعريف درک و نگرش بيمار از عوامل مهم تعيين کننده کيفيت زندگي اوست.کيفيت زندگي بيماران  MS (Multiple Sclerosis)به طور معنا دار از مبتلايان به ساير بيماري هاي مزمن مانند: آرتريت روماتوئيد، التهاب روده، ديابت و صرع پايين تر گزارش شده است (31 و 20 و 19). ام اس يکي از بيماري هاي شايع خود ايمني، غيرتروماتيک و پيشرونده دستگاه اعصاب مرکزي باعلت ناشناخته است. اين بيماري حدود 1/0 درصد از کل جامعه را در سالهاي جواني مبتلا مي كند (29). ام اس بيماري مزمن و اغلب ناتوان کننده است که بر ابعاد مختلف زندگي فرد و خانواده او تاثير نامطلوب برجاي مي گذارد (26).
هدف اين پژوهش بررسي نگرش بيماران MS نسبت به ابعاد مختلف کيفيت زندگي خويش و نقشي است که خدمات مشاوره و روان شناسي در اين راستا مي توانند ايفا کنند. اين تحقيق توصيفي است و جامعه آن را بيماران مراجعه کننده به انجمن هاي ام اس کشور و نمونه 10 % اين جمعيت (1000 نفر)، که را شامل مي شود، در دسترس بودند. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق ساخته و مصاحبه موردي نيمه ساختار است. يافته ها بيانگر اين است که تفاوت نگرش مردان و زنان نسبت به عوامل عاطفي رواني شروع يا تشديد کننده بيماري آنها معنا دار است. عوامل شکست تحصيلي، دانش آموزان زن را بيشتر از دانش آموزان مرد متاثر كرده است. همين طور، مشکلات اقتصادي و بيکاري براي زنان عامل شروع يا تشديد کننده قوي تري بوده است. عوامل خانوادگي: کودکي نامناسب، اختلاف و جدايي والدين، اختلاف هاي زناشويي، بي وفايي همسر، ازدواج مجدد همسر، و فوت عزيزان فشار رواني بيشتري رابرزنان وارد آورده است. هر دو جنس بر اين باور هستند، که مسوليت زنان امروزبيشتر و ارتباط هاي اجتماعي آن ها کمتراست و بيشتر از مرد ها تنها مي مانند. بين نگرش مذهبي بيماران و آن چه را که عامل شفاي خود مي دانند تفاوت معنا دار است (0001/P= ?) جنسيت دربارة نگرش به کيفيت زندگي عاملي موثر نبوده است. نگرش بيماران متأهل ومجرد در ابعاد جسمي، رواني، و اقتصادي متفاوت است، ليکن در ابعاد خانوادگي، اجتماعي و تفريحي تفاوت آن ها معنا دار نيست. نگاه بيماران شاغل و غير شاغل به بيماري خود فقط در بعد جسمي يکسان است، در پنج بعد ديگر متفاوت و به نفع افراد شاغل است. مهمترين عامل ايجاد کننده بيماري از منظر زنان مشکلات شخصي، عاطفي رواني و از ديدگاه مردان مشکلات شغلي و اقتصادي بوده است. حرص و جوش و عصبا نيت مهمترين عامل حاد کننده بيماري تلقي شده است. 7/73 % بيماران نسبت به استفاده از خدمات مشاوره و راهنمايي ابراز علاقه مندي کرده اند. 6/79 % تا کنون از اين خدمات استفاده نکرده اند. مهمترين پيشنهاد تحقيق،علاوه بر درمان هاي دارويي و فيزيکي، پرداختن به مسايل عاطفي رواني اجتماعي بيماران از طريق خدمات مکمل مشاوره، روان شناسي و مدد کاري در راستاي تغير نگرش و توانمند سازي اجتماعي بيماران است. تربيت نيروهاي پرستار مشاور به منظور تامين بخشي از خدمات مکمل مذکور مي تواند اميد بخش باشد.

 نسخه قابل چاپ