مقالات روانشناسی

مقدمه: فرسودگي شغلي از جمله خطرات شغلي است که در سالهاي اخير مورد توجه قرار گرفته است. اين معضل علاوه بر بروز اثرات نامطلوب جسمي و عوارض رواني موجب کاهش کارآيي، از دست رفتن نيروي انساني خصوصا در حرفه هاي خدمات انساني مي شود با توجه به نقش پرستاران در سيستم بهداشتي درماني و لزوم انگيزه کاري بالاي آنها براي ايجاد امنيت بهداشتي براي اين قشر عظيم و مراجعين آنها، تحقيقي به منظور بررسي فرسودگي شغلي پرستاران بيمارستان هاي آموزشي دانشگاه علوم پزشکي تهران، انجام شد.
روش: اين پژوهش يک تحقيق توصيفي از نوع مقطي و همبستگي است که روي 200 نفر از پرسنل پرستاري که بصورت چند مرحله اي احتمالي انتخاب شدند، انجام شد. در اين تحقيق علاوه بر اريه اطلاعات مربوط به فراواني متغيرهاي فرسودگي با استفاده از آزمون هاي آماري، به توصيف همبستگي ميان اين متغيرها پرداخته شده است. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش شامل دو پرسشنامه: ويژگي هاي دموگرافيک، پرسشنامه فرسودگي شغلي ماسلاچ بود.
يافته ها: نتايج تحقيق نشان داد که، از لحاظ دفعات و شدت فرسودگي شغلي در ابعاد خستگي هيجاني و مسخ شخصيت، بيشتر واحدهاي مورد پژوهش در سطح پايين و در بعد عدم کارآيي فردي اکثريت در سطح بالا قرار داشتند. همين طور بين دفعات فرسودگي شغلي در بعد مسخ شخصيت و شدت فرسودگي شغلي در ابعاد خستگي هيجاني و مسخ شخصيت با سابقه کار ارتباط معنادار بود.
نتيجه گيري: همان طور که نتايج تحقيق نشان داد هم از لحاظ شدت وهم دفعات، عدم کارايي فردي پرستاران بالا است که با نتايج تحقيق Lopez Franco و همکاران (2005) مطابقت دارد. ميزان بالاي فرسودگي شغلي در اين بعد مي توان نشان دهنده نگرش منفي نسبت به خود و حرفه خود و عدم تمايل وعلاقه و رضايت نسبت به شغل و کاهش اعتماد به نفس در افراد باشد.