مقالات روانشناسی

مقدمه: اين پژوهش نقش تعديلي متغير سانحه شغلي را در رابطه بين نارسايي هاي شناختي و مولفه هاي فراشناخت مورد بررسي قرار داد.
روش: پژوهش حاضر از نوع رابطه اي است. جامعه آماري 4726 نفر از كليه كاركنان زن و مرد (رسمي و غير رسمي) يك كارخانه توليد ماشين در سال 1386 بودند. در نهايت 254 نفر به عنوان نمونه آماري مورد مطالعه قرار گرفتند. پرسش نامه نارسايي هاي شناختي و (CFQ) و پرسش نامه فراشناخت (MCQ) ابزار جمع آوري داده ها بودند. شركت كنندگان بر اساس ميزان سوانح به دو گروه با سوانح و بدون سوانح تقسيم شدند. به منظور بررسي ارتباط و مقايسه بين متغيرها از روش هاي آمار توصيفي مناسب، همبستگي، آزمون T مستقل و تحليل عاملي استفاده شد.
يافته ها: بين دو گروه از نظر ميزان فراشناخت و نارسايي هاي شناختي تفاوت معني دار وجود داشت. همچنين رابطه بين نارسايي هاي شناختي و مولفه هاي فراشناخت در دو گروه معني دار بود.
نتيجه گيري: نارسايي شناختي در سنخ صبح (افرادي كه بيشترين آگاهي و هوشياري را در صبح دارند) از افراد سنخ عصر (افرادي كه بيشترين آگاهي و هوشياري را در عصر دارند) بيشتر است. با توجه به اين نكته، با گماردن افراد سنخ عصر به مشاغلي كه نوبت كاري و شيفت شبانه دارند، مي توان از سانحه پيشگيري كرد.

 نسخه قابل چاپ