مقالات روانشناسی

مقدمه: هدف اين مطالعه شناخت رابطه بين اعتقاد به حجاب و انواع آسيب پذيري در حوزه هاي فردي، خانوادگي و اجتماعي بود.
روش: در اين پژوهش همبستگي، 531 دختر نوجوان و جوان 29-15ساله از سراسر ايران با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند و مورد بررسي قرار گرفتند. اطلاعات مورد نياز از طريق پرسش نامه محقق ساخته در زمينه ابعاد مختلف آسيب پذيري متشكل از 20 زير مقياس جمع آوري شد. داده هاي حاصل با استفاده از روش هاي آماري ضريب همبستگي، تحليل رگرسيون و تحليل واريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: اعتقاد به حجاب با كاهش آسيب پذيري به ميزان 0.80، رابطه معني دار داشت (P<0.0001). گرايش به غرب به تنهايي 0.66 واريانس عدم رعايت حجاب را پيش بيني كرد. ميزان پايبندي به حجاب با ويژگي هاي جمعيت شناختي (سن، تحصيلات، روابط خانوادگي و ميزان كنترل والدين) در سطح P<0.01 رابطه معني دار داشت.
نتيجه گيري: اعتقاد به رعايت حجاب به عنوان مانعي در برابر آسيب پذيري فرهنگي عمل مي كند. بنابراين رشد و تقويت آن يكي از روش هاي مناسب براي پيشگيري و كاهش آسيب پذيري است.

 نسخه قابل چاپ