مقالات روانشناسی

مقدمه: كيفيت روابط كودك و مراقب او، مفهومي محوري در ارتباط با عوامل موثر در تحول كودك است. از آن جا كه پاسخ دهي مثبت مادر به كودك از مولفه هاي مهم شكل گيري دلبستگي ايمن در اوست، ادراك مادر از علت رفتار كودك از اهميت زيادي برخوردار است. هدف اين پژوهش بررسي ادراك مادران ايراني از انگيزه هاي زيربنايي رفتار كودك در موقعيت هاي دلبستگي و ديدگاه آنان نسبت به پاسخ دهي مناسب به اين رفتارها، و همچنين مقايسه بين فرهنگي اين پديده بود.
روش: اين پژوهش كيفي توصيفي در سال 1388 روي 30 مادر ايراني داراي كودكان 3 تا  5سال كه به روش نمونه گيري تصادفي از سه مهدكودك شهر تهران انتخاب شدند، انجام شد. 5 موقعيت براي آزمودني ها توصيف و از آنها خواسته شد كه علت رفتار كودك در هر موقعيت و پاسخ مناسب به اين رفتار را ذكر كنند. داده ها به روش كيفي تحليل شد.
يافته ها: بين ادراك مادران از انگيزه رفتار كودك و پاسخ دهي مناسب رابطه وجود داشت. در موقعيت خواب بيش از ساير موقعيت ها به مقوله ايمني و وابستگي متقابل توجه شد و پاسخ مثبت بيشتري به اين موقعيت داده شد. در مقايسه بين فرهنگي، بين ادراك مادران ايراني و ژاپني شباهت بيشتري وجود داشت و آنان بيش از مادران آمريكايي به جستجوي ايمني و وابستگي متقابل توجه مي كردند.
نتيجه گيري: رفتارهايي كه بيشتر به انگيزه جستجوي ايمني و وابستگي متقابل نسبت داده مي شوند، پاسخ مثبت تري از سوي مادران دريافت مي كنند. بنابر ارزش ها و باورهاي فرهنگي، ادارك مادران از انگيزه هاي رفتار كودك و پاسخ دهي به رفتارهاي كودك متفاوت است.

 نسخه قابل چاپ