مقالات روانشناسی

مقدمه: بيماري صرع، پيامدهاي جسماني و رواني- اجتماعي بسياري براي بيماران دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي گروه درماني شناختي رفتاري با تاکيد بر نگرش هاي ناکارآمد ويژه صرع بر کيفيت زندگي بيماران مبتلا به صرع مقاوم به دارو صورت گرفت.
روش: بيست نفر بيمار مبتلا به تشنج مزمن و پاسخ ضعيف به دارو، به تصادف در دو گروه آزمايش (ده نفر) و گواه (ده نفر) قرار گرفتند. درمان شناختي- رفتاري طي هشت جلسه هفتگي با تاکيد بر بازسازي شناختي، اصلاح تحريفات شناختي و آموزش تکنيک هاي رفتاري براي گروه آزمايش به کار گرفته شد. مقياس کيفيت زندگي در صرع به عنوانِ پيش آزمون، پس آزمون و در مرحله پيگيري براي هر دو گروه به کار برده شد. داده ها با روش تحليل کوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: تحليل ها نشان داد که ميانگين نمرات کيفيت زندگي در گروه آزمايش در مقايسه با گروه کنترل در مرحله پس آزمون و پيگيري افزايش معناداري داشته است.
نتيجه گيري: گروه درماني شناختي- رفتاري با تمرکز بر نگرش هاي ناکارآمد ويژه بيماري صرع، به عنوان يک درمان مکمل در زمينه بهبود کيفيت زندگي اين بيماران، داراي کارايي قابل ملاحظه اي مي باشد.

 نسخه قابل چاپ