مقالات روانشناسی

مقدمه: اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي دارو درمانگري و رفتار درمانگري در زنان مبتلا به بي خوابي مزمن صورت گرفت.
روش: جامعه مورد پژوهش تمام زنان مراجعه کننده به يکي از کلينيک هاي خواب در شهر تهران، طي يک ماه، با شکايت بي خوابي مزمن بود. نمونه شامل 26 نفر از مراجعه کنندگان بود که بطور تصادفي در دو گروه 13 نفره (براي دارودرمانگري و رفتاردرمانگري) جايگزين شدند. هر دو گروه قبل از مداخله مورد ارزيابي روانشناختي قرار گرفتند. سپس افراد گروه رفتار درمانگري افراد طي 4 جلسه تحت آموزش تنش زدايي عضلاني تدريجي، تصويرسازي ذهني، موسيقي آرام بخش و بهداشت خواب قرار گرفتند و افراد گروه دارو درمانگري افراد تحت دارو درماني با داروهاي خواب آور به مدت 4 هفته قرار گرفتند و پس از 4 هفته مجددا هر دو گروه مورد ارزيابي روانشناختي قرار گرفتند. ابزار گردآوري اطلاعات شامل شاخص شدت بي خوابي، مقياس خواب آلودگي اپوورث، پرسشنامه وقفه تنفسي خواب برلين و پرسشنامه افسردگي بک بود.
يافته ها: نتايج به دست آمده نشان داد هر دو نوع مداخله مي تواند باعث بهبودي بي خوابي شود اما در مقايسه با يکديگر رفتاردرمانگري اثربخشي بيشتري در بهبود بي خوابي، نسبت به دارو درمانگري دارد.
نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي اين پژوهش مي توان رفتاردرمانگري را همراه با دارو درمانگري و حتي به عنوان جايگزيني مناسب براي درمان بي خوابي مزمن پيشنهاد کرد.