مقالات روانشناسی

هدف از اين تحقيق، بررسي تاثير آموزش رفتاري والدين و دارو درمانگري بر ميزان علايم فزون کنشي کودکان مبتلا به اختلال نارسايي توجه / فزون کنشي بود. بدين منظور، از بين نواحي چهارگانه آموزش و پرورش شهر شيراز 8 مدرسه ابتدايي پسرانه انتخاب شدند و با توجه به ارزيابي معلمان و والدين، براي 67دانش آموز، تشخيص اوليه فزون کنشي داده شد. اين دانش آموزان، براي تشخيص قطعي به روانپزشک، ارجاع داده شدند. از بين اين 67 نفر، فقط 30 نفر به روانپزشک مراجعه کردند که 26 نفر از آنها تشخيص قطعي فزون کنشي گرفتند. اين 26 نفر به اضافه 7 نفر که قبلا تشخيص فزون کنشي گرفته بودند، اما به روانپزشک مراجعه نکرده بودند، به طور تصادفي به سه گروه 11 نفري آموزش رفتاري والدين، دارو درمانگري و گواه تقسيم شدند. آزمودني هاي گروه دارو درمانگري که در نهايت به 8 نفر تقليل پيدا کرده بودند، به مدت 35 روز داروي متيل فنيديت (ريتالين) مصرف کردند. والدين گروه آموزش، در 6 جلسه هفتگي 90 دقيقه اي آموزش تغيير و ايجاد رفتار در کودکان شرکت کردند، اما گروه گواه هيچ نوع درماني دريافت نکردند. نتايج تحقيق نشان داد که آموزش رفتاري والدين، بر اساس ارزيابي والدين در مرحله بعد از درمان و پيگيري، بطور معني داري ميزان علايم فزون کنشي کودکان مورد مطالعه را کاهش داده است (P<0.05)، اما بر اساس ارزيابي معلمان، تفاوت معني داري بين ميانگين هاي ميزان علايم فزون کنشي گروه آموزش رفتاري والدين و گروه گواه در مرحله بعد از درمان و پيگيري وجود نداشت. از طرف ديگر، نتايج تحقيق نشان داد که دارودرماني، در مرحله بعد از درمان، به طور معني داري تاثير چشمگيري بر کاهش ميزان علايم فزون کنشي کودکان مورد مطالعه داشته است (P<0.05).

 نسخه قابل چاپ