مقالات روانشناسی

اختلال تنيدگي پس از ضربه مجموعه واکنشهايي است که فرد در مواجهه با تنيدگي هايي که خارج از قدرت تحمل اوست از خود بروز مي دهد. اين واکنشها از صدها سال پيش مورد توجه پزشکان و روانشناسان بوده و تحت عناوين مختلفي از جمله هيستري، ضربه عصبي، موج انفجار، نوروز جنگ، درد دوري يار و ديار، سندرم تقلا، نوروز ناشي از ضربه و آسيب و اختلال تنيدگي پس از ضربه از آنها ياد شده است (سليمي، 1377).
اختلال تنيدگي پس از ضربه، به مثابه، زير مجموعه اختلالات اضطرابي، اولين بار در 1980 در سومين مجموعه تشخيصي و آماري اختلالات رواني DSMIII (1980)، مطرح شد. معيارهاي تشخيص جاري اين بيماري به صورتي که در سومين چاپ تجديدنظر شده اين مجموعه DSMIII-R (1987)، تنظيم شده است عبارتند از:
الف) شخص يک تهديد جدي نسبت به زندگي و يا سلامت جسمي خود را تجربه کرده و يا شاهد آن باشد. به عبارت ديگر شخص يک رويداد آسيب زاي شديد را که خارج از تحمل عادي انسان است تجربه نمايد.
ب) تجربه مجدد رويداد آسيب زا به صورتهاي مختلف.
ج) اجتناب مداوم از محرکهايي که در رابطه با رويداد، آسيب زا است و يا بي تفاوتي کلي (عدم پاسخ دهي کلي).
د) تجربه مداوم علائم برانگيختگي فزاينده و افزايش تحريک پذيري
ھ) علايم محورهاي ب، ج و د حداقل يک ماه طول بکشد.
لازم به ذکر است که براي تشخيص اختلال تنيدگي پس از ضربه بر اساس DSMIII و DSMIV وجود هر پنج معيار فوق ضروري است.