مقالات روانشناسی

کلي (1955) در انتقاد به جرياني که سعي در کسب اطلاعات از افراد به واسطه شيوه هاي فرافکني و ذهني داشت پيشنهاد جالبي داد و آن اينکه اگر شما دوست داريد چيزي را درباره شخصي بدانيد بايد از او سوال کنيد. اين نظر، وي را به ايجاد شيوه اي سوق داد که به استخراج اطلاعات از آزمودني ها منتهي گرديد. اين شيوه، فهرست ساختارها ناميده مي شود و به طور وسيعي در مطالعات تجربي و باليني کاربرد دارد (وينتر1992، يونسي 1380، 1955و 1998). دلايل افزايش استفاده از شيوه فهرست ساختارها خصوصا در مطالعات باليني يکي قابليت آن در اندازه گيري هرگونه تغيير است (اسپرلينگر،1976) و ديگر اينکه يک وسيله قابل انعطاف است (دينتي، 1991). اين روش در واقع شکلي از مصاحبه سازمان يافته است که نتايجي را فراهم مي کند و مي تواند در يک ماتريس نمايان شود، و داراي سه جزء اصلي است: 1- عناصر، که منطقه و حدود و ثغور ساختار مورد مطالعه را تعريف مي کند 2- ساختار ذهني، شيوه هايي که شخص عناصر را گروه بندي نموده و متمايز مي سازد 3- مکانيزم اتصال که نشان مي دهد چگونه هر عنصر در هر ساختار مورد ارزيابي واقع مي شود.