مقالات روانشناسی

مقاله «روي آوردي جديد در تشخيص اختلال تنيدگي پس از ضربه» (سهرابي، 1381) را هم از منظر ارايه و هم از منظر چاپ آن در مجله روانشناسي، بايد به فال نيک گرفت: نويسنده مي کوشد راهنماي معيارهاي تشخيصي را در بعدي خاص؛ دچار تنيدگي کند، اما سردبير با چاپ آن در مجله روانشناسي، کوشيده است تنيدگي را به فضاي مجله انتقال دهد، البته اگر چنين اقدامي، از هر دو جنبه بتواند نوعي ضربه تلقي شود، ما شاهد «پس ضربه ها» نيز بايد باشيم، آنگاه اميد آن است که نشانه هاي پس ضربه اي، در جلوه اي تازه، مجله را دربرگيرد: بروز و تکرار رويداد ضربه زا در کسوت نوشتارهاي نظرپردازانه، احساس نياز به تکرار و يادآوري گونه هاي مشابه، اجتناب از سطحي سازي، گوش به زنگ بودن زايش نو. اگر در هر حال شاهد تک ضربه جدي نيز نباشيم، حداقل، انباشتگي ضربه هاي محدود و نوسان دار، شايد بتواند نشانه شناسي پس ضربه اي را، به گونه زمانمند، در مجله نمايان سازد، آنگاه با نشانه هاي تاخيري مواجه خواهيم بود. بدين خاطر است که «روي آوردي جديد در تشخيص اختلال تنيدگي پس ضربه اي» حتي اگر تک ضربه نباشد، اما جزو مجموع ضربه هايي باشد که بايد انباشته شوند؛ باز هم مفيد است. نقادان مي بايد با نقادي پوياي خود مجله را در واکنش «گشايش» ياري دهند تا اجتناب، براساس يک عادت مرسوم، نهادينه نشود، حتي اگر تنيدگي مجله را دربرگيرد.

 نسخه قابل چاپ