مقالات روانشناسی

اين تحقيق با هدف بررسي تاثير تمرين هاي سبک، متوسط و سنگين در کاهش اضطراب در سال 1381 به اجرا درآمده و درصدد پاسخوگي به اين سوال است که آيا تمرين هاي سبک، متوسط و سنگين در کاهش اضطراب تاثير دارند و تاثير کدام يک از اين تمرين هاي بيشتر است. اين پژوهش از جمله پژوهش هاي شبه تجربي است که شامل پيش آزمون و پس آزمون چند گروهي است. جامعه آماري اين تحقيق را کليه افرادي تشکيل دادند که در يک مرکز آموزشي شبانه روزي، دوره آموزشي خود را طي مي کردند. نمونه گيري طي دو مرحله صورت گرفت و در مرحله اول از بين اين افراد 200 نفر به صورت تصادفي ساده انتخاب گرديد و با سياهه حالت – رگه اضطراب اشپيلبرگر به صورت گروهي مورد ارزيابي قرار گرفتند. سپس بر اساس نتايج به دست آمده از مرحله اول 90 نفر از کساني که داراي بالاترين نمره در اضطراب بودند انتخاب و به طور تصادفي در سه گروه تقسيم شدند. به گونه اي که تفاوت معنا داري بين آنها قبل از تمرين وجود نداشت. براي گروه اول برنامه ورزش سبک، گروه دوم، برنامه ورزش متوسط و براي گروه سوم برنامه ورزش سنگين بر اساس ضربان قلب در نظر گرفته شد. تمرين هاي جسماني به مدت 40 روز، 6 روز در هفته و هر روز به مدت 40 دقيقه اجرا شد. پس از اجراي تمرين ها، مجددا سياهه حالت – رگه اضطراب اشپيلبرگر اجرا گرديد. داده هاي بدست آمده با روش هاي آماري t، تحليل واريانس يک طرفه و آزمون کمترين تفاوت معنادار، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج به دست آمده بيانگر آن است که در حالت اضطراب بين گروه با تمرين سنگين با گروه هاي با تمرين سبک و متوسط، تفاوت معنادار وجود دارد. در حالي که بين تمرين سبک و تمرين متوسط تفاوت معناداري وجود ندارد. از نظر رگه اضطراب بين گروه با تمرين سبک و تمرين سنگين تفاوت معنادار است ولي بين گروه هاي با تمرين سبک و تمرين سبک و بين گروه هاي با تمرين متوسط و تمرين سنگين تفاوت معنادار نمي باشد. با توجه به نتايج بدست آمده مي توان گفت از ورزش به عنوان روشي مطمئن براي کاهش اضطراب استفاده نمود.