مقالات روانشناسی

پژوهش حاضر عملکرد دوره متوسطه را در ايجاد و پرورش مهارتهاي اجتماعي دانش آموزان با روش کيفي مورد بررسي قرار داده است. ابتدا چک ليستي مشتمل بر 369 مهارت اجتماعي در 9 گروه اصلي تهيه و روايي محتوايي آن توسط متخصصين تاييد گرديد. سپس چهار نفر از کارشناسان پس از گذراندن دوره آموزشي و آشنايي با مهارتهاي اجتماعي و روش تحقيق کيفي، به مدت سه هفته به اجراي آزمايشي طرح پرداخته و در اين مدت کاملا با مدرسه و کادر آن آشنا شدند. سپس به مشاهده رفتارهاي چهار گروه شامل دبيران کليه دروس و کليه پايه ها، مشاوران، دبيران پرورشي و کادر دفتري (شامل مدير، معاونين آموزشي و پرورشي) مشغول شدند. مشاهده و ثبت فراواني مهارتهاي اجتماعي به صورت کمي و کيفي انجام گرفت. علاوه بر آن، شيوه تدريس دبيران، وجود يا عدم وجود فعاليتهاي گروهي در کلاس و مدرسه و چگونگي اجراي آن نيز به مدت چهار ماه مشاهده و ثبت گرديد. در اين مدت در مجموع، 72207 مهارت مشاهده و ثبت گرديد. درصد فراواني مهارتهاي اجتماعي مشاهده شده به ترتيب عبارت بودند از: مهارتهاي ارتباطي 55.46، جرات ورزي 22.61، مسووليت پذيري 6.57، خودگرداني 4.07، مقابله اي 3.62، پر کردن اوقات فراغت 2.58، درک ارزشهاي اجتماعي 1.84 و آشنايي با قوانين اجتماعي 0.44 درصد. نتيجه بدست آمده بيانگر آن است که اگر مدرسه بخواهد عملکرد واقعي و موثري در انتقال کليه مهارتهاي ضروري اجتماعي به دانش آموزان داشته باشد، بايد فرصتهاي عمدي، برنامه هاي مدون و طرحهاي قابل اجرا در اين زمينه داشته باشد و وضعيت موجود پاسخگوي تامين همه نيازهاي اجتماعي دانش آموزان نيست.