مقالات روانشناسی

هدف از مطالعه حاضر، بررسي ادعاهاي نظريه هاي مختلف شناختي اختلالات هيجاني در خصوص وجود يا عدم وجود سوگيري حافظه صريح در بيماران مبتلا به اختلال افسردگي اساسي و اختلال اضطراب منتشر نسبت به پردازش اطلاعات هيجاني منفي بود. گروههاي نمونه مطالعه حاضر متشكل از دو گروه بيماران مبتلا به اختلال اضطراب منتشر (GAD) و افسردگي اساسي (MDD) بودند. مطابق با معيارهاي DSM-IV يك گروه بهنجار كه سابقه هيچگونه ابتلا به بيماريهاي رواني را نداشتند را هم شامل مي شدند. افراد هر سه گروه بر اساس متغيرهاي سن، جنس و تحصيلات همتا سازي شدند. براي سنجش ميزان «سو گيري حافظه صريح نسبت به پردازش اطلاعات هيجاني منفي» يك آزمايه باز شناسي حافظه رايانه اي ساخته شد كه از سه دسته محركهاي لغت تهديدزا، غمگين و خنثي استفاده مي نمود. براي تجزيه و تحليل آماري نتايج از روش آماري علامت يابي SDT استفاده شد. نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه افراد افسرده در مقايسه با دو گروه ديگر، قادر به بازشناسي محركهاي غمگين بودند. همچنين افراد افسرده نشان دادند كه نسبت به محركهاي غمگين از راهبرد سهل گيرانه و نسبت به محركهاي خنثي از راهبردهاي محافظه كارانه استفاده مي نمايند كه در دست نقطه مقابل عملكرد افراد بهنجار بود. در حالي كه افراد مضطرب در حساسيت آزمودن (d’) و سو گيري پاسخ (?) نسبت به محركهاي تهديد زا مثل دو گروه ديگر عمل كردند. شواهد مطالعه حاضر موافق با نظريه ويليامز، واتس، مك لئود و متيوز (1997) مي باشد كه حاكي از وجود سو گيري در حافظه صريح افراد مبتلا به اختلال افسردگي اساسي نسبت به مواد غمگين زا در مقايسه با دو گروه ديگر است. در حالي كه نظريه مزبور چنين سو گيري را براي افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر پيش بيني نمي نمايد. در اين مقاله نتايج مطالعه حاضر با توجه به پيشينه تحقيقات و دلالت هاي ضمني براي درمان مورد تفسير قرار مي گيرند.

 نسخه قابل چاپ