مقالات روانشناسی

نظريه کارکردگرايي يکي از چند نظريه کلاسيک در جامعه شناسي است که چارچوب روش شناختي آن را اميل دورکيم پايه گذاري کرده و گستره آن از فرانسه، به کل اروپا و آمريکا بسط يافته است. اين مقاله ابتدا به بازسازي، نقد و بررسي ساختار منطقي تبيين کارکردي پرداخته، سپس تفاوت اين نظريه را با تبيين غايت شناسانه، فايده گرايي و پراگماتيسم بيان مي کند. ابهام در واژگان کليدي اين نظريه (وضعيت بهنجار، کارکرد و نظام اجتماعي)، نقدناپذيري، ماهيت غيرتاريخي و ناتواني آن در تبيين مناسب برخي از پديده هاي اجتماعي از جمله نقدهاي وارد شده بر اين ديدگاه هستند که در اين مقاله بحث و بررسي شده اند. در پايان پيشنهاد شده است که در هنگام استفاده از تبيين کارکردي، به مشکلات روش شناختي آن و چگونگي تاثيرپذيري مطالعات اجتماعي از اين مشکلات توجه شود.

 نسخه قابل چاپ