مقالات روانشناسی

هدف: پژوهش حاضر به منظور مقايسه پيشرفت مهارت نوشتن در دانش آموزان با اختلال نارسايي توجه / بيش فعالي و عادي پايه اول ابتدايي انجام شده است.
روش: در اين پژوه، روش مورد استفاد، علي مقايسه اي و جامعه آماري کليه دانش اموزان پايه اول ابتدايي در شهر فسا است که از کل مدارس ابتدايي، 6 مدرسه دخترانه و پسرانه و از هر مدرسه 5 دانش آموز عادي (مجموعا 30 دانش آموز دختر و پسر) به صورت نمونه گيري خوشه اي تصادفي انتخاب شدند. براي گزينش دانش آموزان با نارسايي توجه/بيش فعالي، با مراجعه به 23 دبستان و با استفاده از معيارهاي تشخيضي و آماري انجمن روانپزشکي آمريکا (2000) و مقايس کانرز نسخه مربوط به معلمان، 30 دانش آموز دختر و پسر با اختلال نارسايي توجه/ بيش فعالي غربالگري شدند. ابزار مورد استفاده براي سنجش مهارت نوشتن، آزمون پيشرفت مهارت نوشتن پايه اول ابتدايي (راغب، 1384) است. براي تحليل داده ها از آزمون t، تحليل واريانس، همبستگي و خي دو استفاده شده است.
يافته ها: در نوشتن (املا و انشا) برخوردارند. در خرده آزمون «نوشتن اسم تصوير» بين گروه ها تفاوت معناداري مشاهده نگرديد. در مقايسه گروه عادي و زير نوع هاي اختلال، بيشترين تفاوت مربوط به گروه با اختلال از نوع بي توجه و گروه با اختلالاز نوع بي توجه و گروه با اختلال از نوع تکانشگري بود. همچنين، بين عملکرد دختران و پسران در گروه عادي و بيش فعال، تفاوتي به دست نيامد. يافته هاي پژوهش نشان داد که بين پيشرفت مهارت نوشتن و زير نوع هاي اختلال رابطه معناداري وجود ندارد، از سوي ديگر بين معيارهاي تشخيصي انجمن روانپزشکي امريکا و مقايس کانرز همبستگي در سطح 0.87 به دست آمد.
نتيجه گيري: دانش آموزان با اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي، به ويژه نوع بي توجه ضعيف ترين عملکرد را در املا و انشا از خود نشان دادند.

 نسخه قابل چاپ