مقالات روانشناسی

مقدمه: افسردگي در بيماران بعد از سكته قلبي بسيار شايع است و پيامدهاي ناگوار متعددي نيز براي اين بيماران به همراه دارد. هدف اين مطالعه بررسي ارتباط كنترل شخصي در ارزيابي خط پايه و بروز افسردگي پس از سكته قلبي بود.
روش: 176 بيمار 32 تا 84 ساله كه با تشخيص قطعي انفاركتوس ميوكارد در يكي از بيمارستان هاي مجهز به واحد مراقبت قلبي (CCU) شهر اصفهان طي پنج ماه اول سال 1385 بستري شده بودند، با در نظر گرفتن معيارهاي ورود و خروج و به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. در جمع آوري داده هاي خط پايه از پرسشنامه اطلاعات جمعيت شناختي و طبي، مقياس كنترل شخصي، پرسشنامه افسردگي بك و اكوكارديوگرافي استفاده شد. سه ماه پس از ترخيص، افسردگي در اين بيماران با استفاده از مقياس افسردگي بك ويژه مراقبتهاي اوليه (BDI-PC) ارزيابي شد. داده هاي به دست آمده در خط پايه و مرحله پيگيري با استفاده از روش تحليل کوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: نتايج نشان داد كه 45% از آزمودنيها دچار افسردگي پس از سكته قلبي بودند. يافته هاي حاصل از تحليل کوواريانس تفاوت معناداري در نمرات كنترل شخصي بين دو گروه بيمار پس از سكته قلبي با افسردگي و بدون افسردگي نشان داد.
نتيجه گيري: به طور كلي يافته ها نشان داد كه احتمالا باورهاي بيمار مبني بر كنترل پذيري بيماري در روزهاي پس از سكته قلبي با بروز افسردگي بعدي رابطه دارد. اين يافته مي تواند به منظور پيش گيري از بروز افسردگي پس از سكته قلبي در توانبخشي اين بيماران مورد توجه قرار گيرد.

 نسخه قابل چاپ