مقالات روانشناسی

پژوهش حاضر به منظور بررسي تاثير آموزش پيشگيري از روابط آسيب زا بر نگرش دانش آموزان مدارس متوسطه شاهين شهر نسبت به روابط دختر و پسر، انجام شد. روش تحقيق نيمه تجربي از نوع دو گروهي همراه پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري يکماهه بود. جامعه آماري را دانش آموزان دبيرستانهاي پسرانه منطقه شاهين شهر در سال تحصيلي 86 ـ 85 تشکيل دادند. نمونه گيري به شيوه تصادفي خوشه اي بر مبناي کلاس، در دو گروه آزمايش و گواه از سه مدرسه، انجام گرفت. آزمودنيهاي گروه آزمايش طي يک دوره شش جلسه اي 90 دقيقه اي، مداخلات آموزشي را دريافت کرده و گروه گواه هيچ مداخله اي را دريافت نکردند. سپس به وسيله پرسشنامه محقق ساخته «نگرش نسبت به روابط دختر و پسر» که شامل41 سوال بود، مورد آزمون قرار گرفتند. اين پرسشنامه به بررسي نگرش دانش آموزان پسر نسبت به روابط دختر و پسر پرداخته و داده ها با توجه به فرضيه هاي تحقيق از طريق تحليل واريانس چند متغيره بررسي شد و اين نتيجه حاصل شد که در مرحله پس آزمون و پيگيري، آموزشها در نگرش دانش آموزان پسر، در حيطه آسيبهاي اجتماعي، آسيب به زندگي مشترک آينده و ايجاد مشکلات تحصيلي موثر بوده و نگرش آنها را نسبت به اينکه روابط منجر به آسيب در موارد ذکر شده مي شود، تغيير داده است (P<0.05). همچنين در مرحله پس آزمون، نتايج، تغيير نگرش در زمينه آسيب به روابط با خانواده و ايجاد مشکلات عاطفي ـ رواني را نشان داد، ولي اين تغيير در مرحله پيگيري معنادار نبود (P<0.05).

 نسخه قابل چاپ