مقالات روانشناسی

 هدف از انجام اين پژوهش بررسي رابطه الگوهاي ارتباطي والدين (گفت و شنود و همنوايي) با تاب آوري دانشجويان است. اين پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. بدين منظور 200 نفر از دانشجويان سال اول که در مقطع کارشناسي در دانشگاه شيراز مشغول تحصيل بودند، به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. ابزارهاي به کار رفته شامل مقياس تاب آوري بزرگسالان (فريبرگ و همکاران، 2003) و مقياس تجديد نظر شده الگوهاي ارتباطي خانواده (ريچي و فيتز پاتريک، 1994) بود، که براي بررسي پايايي اين ابزارها ازآلفاي کرونباخ و براي بررسي روايي از روش تحليل عامل استفاده شد که هر دو پرسشنامه پايايي و روايي خوبي را نشان مي داد. براي بررسي اينکه آيا انواع الگوهاي ارتباطي خانواده قدرت پيش بيني کننده تاب آوري را دارا هستند، از تحليل رگرسيون و براي بررسي تفاوت ميان انواع اشکال خانواده از منظر تاب آوري از تحليل واريانس استفاده شد. نتايج تحليل آماري يافته ها از طريق تحليل واريانس و رگرسيون چند متغيري نشان داد که، اولا بعد گفت و شنود پيش بيني کننده مثبت تاب آوري است (0.001)، اما بعد همنوايي پيش بيني کننده منفي تاب آوري است (0.005) و بين انواع الگوهاي ارتباطي يعني خانواده هاي کثرت گرا و توافق کننده و خانواده هاي بي قيد و محدود کننده تفاوت معنادار (0.001) از لحاظ ميزان تاب آوري وجود دارد.

 نسخه قابل چاپ