مقالات روانشناسی

هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي آموزش گروهي مبتني بر نظريه اميد اسنايدر بر ميزان شادي سالمندان است که به روش نيمه تجربي در سال 1388 در شهر اصفهان انجام شد. جامعه آماري سالمندان زن ساكن در آسايشگاه صادقيه (135 نفر) شهر اصفهان بودند که با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده، 30 نفر به عنوان نمونه آماري در دو گروه 15 نفره آزمايش و گواه انتخاب شدند. شرايط گروه نمونه بدين صورت بود که اعضا از سلامت جسماني و رواني کافي برخوردار باشند و اينکه تمايل به شرکت در تحقيق داشته باشند. سپس مداخلات آموزش گروهي مبتني بر نظريه اميد اسنايدر بر روي گروه آزمايش اجرا شد. ابزار مورد استفاده پرسشنامه شادكامي آكسفورد بود و اعتبار اين ابزار با ارزش بازآزمايي 0.83 محاسبه گرديد. اطلاعات به ‌دست آمده با نرم ‌افزار SPSS در دو سطح توصيفي و استنباطي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. در سطح توصيفي؛ توزيع فراواني، ميانگين، انحراف معيار محاسبه شد و در سطح آمار استنباطي از روش تحليل کوواريانس استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد با در نظر گرفتن نمرات پيش ‌آزمون به ‌عنوان متغير کمکي، مداخلات آموزش گروهي مبتني بر نظريه اميد اسنايدر به افزايش شادكامي سالمندان منجر شد (P<0.001).

 نسخه قابل چاپ