اخبار سینما و تاتر 91/01/20

ناصر هاشم‌زاده در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی فارس درباره ابعاد شخصیتی شهید آوینی و درباره جاذبه و دافعه آن شهید بزرگوار گفت: جاذبه و دافعه آوینی را از آثار مکتوبی که از این شهید باقیمانده است می‌توان دریافت و این آثار نشان می‌دهد که این شهید از روحی بزرگ و توان و تحمل بالایی برخوردار بود، و به همین دلیل به صرف احساسات وارد قضیه نمی‌شده است و به یک امیدی برای امثال حاتمی‌‌کیا نامه می‌نوشته است.

وی با بیان اینکه سعی بیشتر او بر جذب بود، افزود: اگر کسی را جذب می‌کرد همه برای این بود که نیرویی که نزدیک‌تر است را وارد معرکه‌ای کند که خودش احساس می‌کرد در جهان شروع شده، معرکه‌ای که جمهوری اسلامی و انقلاب اسلامی مشعل‌دار آن است و کفر جهانی در مقابلش است و چون آوینی این مبارزه را جدی گرفته بود در هر صحنه‌ها سعی می‌کرد نیروهای لازم را جذب حقیقت کند.

هاشم‌زاده با بیان اینکه آوینی مسئولیتی در تبلیغ حقیقت در خودش احساس می‌کرد، تاکید کرد: نحوه برخورد آوینی خیلی بزرگوارانه بود و همین نشان می‌داد که به نحوی توانایی راهنمایی و رهبری گروهی را دارد و این یکی از ابعاد زیبا و مغفول مانده این شهید بزرگوار است که امروز ما می‌بینیم که این جاذبه‌ها کم شده و به دافعه‌ها افزوده شده است.

* آوینی دافعه هم داشت و این گونه نبود که بر سر حقیقت مسامحه کند

وی افزود: البته آوینی دافعه هم داشت و این گونه نبود که بر سر حقیقت مسامحه کند و گاهی انتقادهای بسیار اساسی به دوستان داشت و این نشان می‌داد که او این نبرد را جدی گرفته است و ایمان داشت که وعده الهی محقق خواهد شد پس در چارچوب اعتقاداتش مسائل را بررسی می‌کرد و تشویق‌ها و ترغیب‌هایش و نقدهایش همه بر این اساس بود.

این فیلمنامه‌نویس ادامه داد: امروز وقتی دوباره به این آثار رجوع می‌کنم و برخی مقالات و موضوع‌گیری‌هایش را می‌خوانم می‌بینم که سالهاست که از این روحیه دور افتاده‌ایم؛ روحیه‌ای که هنر در جامعه ما خیلی به آن نیاز داشت و دارد.

ناصر هاشم‌زاده در ادامه این گفت‌وگو درباره نوع برخورد آوینی با متحجران فرهنگی در روزنامه کیهان و جمهوری اسلامی وقت، گفت: آوینی از نوع برخورد آنها با خودش افسوس می‌خورد، او از این جبهه‌های دینی امید یاری داشت اما وقتی با نقادی‌های تند و اغراق‌آمیز برخی روبرو می‌شد برای او شکننده بود.

وی با یاد شعر «از دشمنان شکایت برند به دوستان/ چون دوست دشمن است شکایت به کجا بریم»، افزود: او با یک جبهه قدرتمند متشکل فرهنگی غیردینی رویارویی و مبارزه می‌کرد و از یک عده‌ای که در جبهه دینی بودند امید یاری داشت بعد آنها چنان امور را دبنال می‌کردند تا گوشه حرف خلافی درآورند و الان هم همین است و عده‌ای ذره‌بین برداشته‌اند که دوستان را دشمن کنند و این افراط و تفریطی در جامعه چنان وجود دارد که همان آدمهایی که نقد آوینی می‌کردند بعدا خاطره‌گوی آن بزرگوار شدند.

* مدیران فرهنگی آنچنان تحمل می‌کنند که ناگهان می‌بینیم «غیر» را بیشتر از «خودی» تحمل کرده‌اند

هاشم‌زاده آوینی را مصداق حدیث «المومن محسود» دانست و تصریح کرد: آوینی مورد حسادت قرار می‌گرفت و این حسادت از جانب کسانی بود که بضاعتی نداشتند و می‌دیدند که او راهنما و راهبر شده و این امر را برنمی‌تافتند؛ البته آوینی داعیه این امر را نداشت اما او خود به خود راهبر شده بود.

وی درباره جاذبه و دافعه آوینی و عبرت‌های آن در مدیریت فرهنگی کشور گفت: صبری که در جاذبه و دافعه آوینی هست صبری برخاسته از یک روش سیاسی نبود؛ صبر و پایداری و تواصی به صبر و حق در آوینی متکی به معرفت بود و با توصیه نمی‌توان کسی را به این راه برد.

این فیلمنامه‌نویس کشور افزود: البته می‌شود بازی سیاسی درآورد و آنچنان تحمل می‌کنیم که ناگهان می‌بینیم «غیر» را بیشتر از «خودی» تحمل کرده‌ایم و این از عدم معرفت بر می‌آید که باعث می‌شود «دوستان» مهجور شوند و مسایل اصلی انقلاب مغفول بماند به دلیل اینکه می‌خواهیم مماشات کنیم.

* آنچنان تسامح می‌کنند که در جشنواره یکی دو جین فیلم درباره خیانت وارد می‌شود

وی با انتقاد از مسامحه‌گری در جریان مدیریت فرهنگی کشور، تاکید کرد: بعضا با مدیران که صحبت می‌کنیم آنها چیزهایی را می‌خواهند توصیه کنند و توسعه بدهند که ورود به آنها خروج از دایره دینداری است.

هاشم‌زاده با طرح این سوال که مدیران فرهنگی چگونه به این حد از تسامح رسیده‌اند؟، افزود: علت این است که معرفت وجود ندارد ـ نمی‌گویم غرض دارند ـ اما وقتی معرفت نیست ناگهان می‌بینیم که با این روش مسامحه‌گونه به جایی می‌رسیم که در یک جشنواره‌ای یکی دو جین فیلم در باب مساله خیانت وارد می‌شود و این فیلم‌ها نه توصیف یک امر ناهنجار بلکه توصیه به این امر است.

وی ادامه داد: این امر در حالی اتفاق افتاده که فکر می‌کنند تسامح و گشاده‌رویی کرده‌اند بلکه در واقع در برابر باطل تسلیم شده‌اند لذا برای اینکه راه را درست برویم نیازمند معرفت هستیم و اسلحه‌ای که قلم و بیان و حرکت آوینی را تقویت می‌کرد همین معرفت بود.

انتهای پیام/