پیامبران در قرآن

قداست مقام انبیا از دیدگاه قرآن

 قرآن،انبیای عظام الهی را در والاترین مقام قداست قرار داده،سر آمد بندگان خالص حق تعالی شمرده است.اینان نخبگان و برگزیدگان خلایق به شمار می روند.

ان الله اصطفی آدم و نوحا و آل ابراهیم و آل عمران علی العالمین ⁽¹⁾ ،خداوند،آدم و نوح وآل ابراهیم و آل عمران را بر جهانیان برگزید».

در سوره انعام(آیه های 87-84)پس از آن که از پیامبرانی مانند اسحاق ویعقوب،نوح،داود و سلیمان و ایوب،یوسف و موسی و هارون و زکریا و یحیی وعیسی و الیاس و اسماعیل و یسع و یونس و لوط،و پدران و فرزندان و برادران آنان یاد می کند،آنان را به «محسنین »و«صالحین »وصف می کند،که آنان را بر جهانیان برتری داده و به راه راست هدایت نموده است.

در آیات و سوره های دیگر با بهترین وصفی آنان را ستوده است که با مختصرمراجعه به قرآن کریم این ستایش والا به خوبی آشکار می شود.

این گونه تعبیرها در مورد پیامبران و اولیای الهی مخصوص قرآن است.در سایرمتون تعبیرات ناروا در این زمینه زیاد به چشم می خورد.درباره حضرت نوح نوشته اند شراب خوار مستی بود که از شدت بیهوشی برهنه و مکشوف العوره درمیان چادر افتاده بود ⁽²⁾. درباره حضرت ابراهیم نوشته اند که هم سر خود را به دروغ خواهر معرفی کرد تا جان و مال خود را حفظ نماید ⁽³⁾.در صورتی که هاجر در آن هنگام در سنین بالای عمر خویش در حدود هفتاد سالگی بود و جای واهمه نبودکه فردی غیور مانند حضرت ابراهیم، ناموس خود را فدای جان و مال خود کند.

درباره حضرت لوط گفته اند که در حال مستی با دخترانش در آمیخت و آنان را آبستن نمود ⁽⁴⁾.درباره حضرت یعقوب که با خداوند کشتی گرفت و بر او چیره گشت ونبوت از او بستاد ⁽⁵⁾.

هم چنین نوشته اند که ودایع نبوت را از پدرش اسحاق با تزویر در ربود ⁽⁶⁾.داستان عجل بنی اسرائیل و ساختن آن را به هارون نسبت داده اند .هم چنین افسانه داوود واوریا که هم سر او را با ترفند شرم آوری از دستش ربود ⁽⁸⁾.از این قبیل داستان های افسانه آمیز در کتب عهدین فراوان است که در این جا مجالی بیش از اشاره نبود.

پی نوشتها:

1- آل عمران 3:33.

2- سفر پیدایش،باب 9،شماره 24-18.

3- همان،باب 12.

4- همان،باب 19.

5- همان،باب 32،شماره 29-22.

6- همان،باب 27.

7- سفر خروج،باب 32.

8- صموئیل دوم،باب 11.