جزوات و مقالات فلسفی

تحقيق در باب نحوه وجود كلي طبيعي يا ماهيت را مي توان يكي از دشواري هاي فلسفه ابن سينا و ملاصدرا دانست. در ساختار فلسفي هريك از اين دو فيلسوف، كلي طبيعي تعريف و آثار ويژه اي دارد. غفلت از اين تفاوت ها ممكن است موجب بروز اشتباهات بسياري گردد. ماهيت، در صورتي كه لابشرط اعتبار شود، چيزي جز خودش نخواهد بود. ادعاي ابن سينا آن است كه ماهيتِ لابشرط (كلي طبيعي) در خارج وجود دارد. اما به راستي، چگونه ممكن است حقيقت لابشرط ـ كه هيچ وصفي جز خود را نمي پذيرد ـ در خارج محقق، و همچنان اعتبار لابشرط بودن آن حفظ شود؟
در اين مقاله، نشان داده ايم كه ابن سينا در تبيين نحوه وجود كلي طبيعي در خارج، با مسايلي مواجه است كه آنها را بي پاسخ گذاشته و ملاصدرا تلاش كرده تا پاسخي موجه براي چنان مسايلي بيابد. البته وي نيز بايد تبييني از كلي طبيعي ارايه دهد كه به هيچ روي با نظريه وي در باب اصالت وجود ناسازگار نباشد. ما تلاش كرده ايم تا با بررسي دو رويكرد مختلف درباره تحقق خارجي كلي طبيعي، برتري نظريه ملاصدرا و چگونگي سازگاري آن با اصالت وجود را نشان دهيم.

 نسخه قابل چاپ