جزوات و مقالات فلسفی

كتاب مثنوي شريف، معنويت و شرافت خود را مديون عوامل مختلفي است كه شايد استفاده ها و استنادهاي متنوع و هنري صاحب مثنوي از قرآن كريم، در راس آن عوامل قرار داشته باشد. يك دسته از بهره هاي معنوي و درس هاي معرفتي و پربسامد مولانا از كتاب حق تعالي نيز بي گمان از راه دقت و تامل در احوال و اقوال پيامبران الهي حاصل شده است.
نوشتار حاضر مي كوشد برخي از اين درس ها و نكته يابي هاي عرفاني - اخلاقي مولانا را، با محور و موضوع اتحاد و همانندي انبيا، در حد مجال و مقال، كشف كند و تبيين نمايد. از اين رو،‌ نگارنده در بخش اول مقاله به معرفي و دسته بندي مباحث مربوط به اتحاد و همانندي انبيا در قرآن، به عنوان ماخذ نظري و اصلي مولانا در اين باره پرداخته است. با عناويني مثل اتحاد و همانندي انبيا در مبدا دعوت، اهداف و وظايف مشترك در بعثت و پيام انبيا، و همانندي يا اتحاد قرآن با كتاب هاي پيشين؛ و سپس، تجلي و تاثير همين موضوع در مثنوي، در بخش دوم يا متن مقاله بازنمايي مي گردد، با عناويني مثل همانندي در شخصيت، همانندي در دعوت و همانندي در هدف انبيا، كه هر كدام در بخش هاي كوچك تر، به همراه نمونه هاي مشخص بررسي و تبيين شده است.
سخن تازه اين گفتار آن است كه مخاطبان كتاب مثنوي، كتاب مثنوي، مي توانند با پيروي از شيوه معنوي و معرفتي مولانا در استفاده از كتاب الهي، به «سر صحف» واقف آيند، و با كشف و درك همانندي ها و همساني هاي (دعوتي و شخصيتي) انبياي الهي، به عوامل و دلايل مهم و با استحكامي جهت تقريب مذهبي و تفاهم بين الادياني دست پيدا كنند، و با اين معرفت حيات بخش، ريشه بسياري از اختلافات و جنگ هاي ديني و عقيدتي در جهان خاكي را شناسايي و رفع سازند، و در نهايت به زندگي مسالمت آميزتر، انساني تر و الهي تري دست پيدا نمايند.

 نسخه قابل چاپ