جزوات و مقالات فلسفی

آنچه از نظريه مهم تجلي در عرفان ابن عربي بيشتر مورد تبيين و تشريح قرار گرفته است، بيان مفاهيم و قواعد و کاربردهاي اين نظريه در عرفان نظري وي است، و اغلب از نقش اين مفهوم و قواعد و کاربردهاي آن در عرفان عملي غفلت شده است.
مقاله  پيش رو، عهده دار تبيين اين بعد از نظريه «تجلي» در عرفان عملي ابن عربي است. اگر تجلي در عرفان نظري محيي الدين در ظهور مظاهر از مبدا و رجوع آن ها به او در دو قوس نزول و صعود نقش دارد، اما اين مفهوم در عرفان عملي وي عبارت است از تابش نور الهي بر قلب سالک که باعث ترقي وي در قوس صعود مي گردد و کارکردهاي متفاوتي با تجلي در عرفان نظري دارد. در اين مقاله، ضمن اشاره به اين کارکردها به وجه تمايز تجلي از مرادفات آن مانند کشف و شهود، همچنين احکام پنج  گانه تجلي در عرفان عملي ابن عربي، و بالاخره اقسام آن از جمله تجلي ذاتي، تجلي صفاتي و تجلي افعالي نيز تلاش جهت حل معضل (پارادوکس) تجلي ذات در عرفان ابن عربي پرداخته مي شود.

 نسخه قابل چاپ