جزوات و مقالات فلسفی

مولانا جلال الدين محمد بلخي، با سرودن اشعار خود - که گاهي آن را قافيه انديشي ناميده است - دل هاي مردم جهان را تسخير کرده است. بعضي کسان پنداشته اند که هر کجا مولانا از قافيه انديشي و تکرار ارکان عروضي به ستوه آمده و از آن اظهار دلتنگي کرده است منظورش نفي لزوم وزن و قافيه براي شعر بوده و اين دو رکن اساسي شاعري را که تا روزگار ما هيچ يک از پيشينيان منکر ضرورتشان نبوده اند، چندان لازم نمي دانسته است.
در اين گفتار با شواهد و دلايل گوناگون نشان داده مي شود که مولانا نه تنها هيچ گاه شعري بدون وزن و قافيه نسروده، بلکه براي آن اهميت و ارزش مضاعف قايل بوده است و غور و تامل او در دواوين شاعران عرب زبان و پارسي گوي، سرودن شعر موزون و مقفي را چنان با طبع او آميخته که هزاران بيت شعر عالي و بي همتا بدون کم ترين تکلف و تصنع بر زبان او جاري شده است.

 نسخه قابل چاپ