جزوات و مقالات فلسفی

مولوي از داستان پردازان بزرگ ادب فارسي است که هنر داستان گويي او در مثنوي بسيار جالب، درس آموز و در مواردي نو و قابل مقايسه با شيوه هاي داستان پردازي نوين در مغرب زمين است.
در اين مقال، با توجه به فرضيه ياد شده، به بيان و تحليل چند داستان مشهور از مثنوي پرداخته مي شود و هنرهاي پيدا و پنهان داستان پردازي و شخصيت سازي صاحب مثنوي معرفي مي شود. در اين ميان، نويسنده مي کوشد هنر مولوي را در ايجاز، فضاسازي، گفت و گو، و بيان ما في الضمير به شيوه تداعي آزاد يا جريان سيال ذهن، بيشتر از ساير هنرها نشان دهد.

 نسخه قابل چاپ