جزوات و مقالات فلسفی

ابن سينا در بحث از مناط نيازمندي اشيا به علت، برخلاف متکلمان، معتقد است که اين نياز به امکان اشيا برمي گردد نه به حدوث زماني آنها. او با توجه به تفاوت بين حدوث و امکان متعلق فعل فاعل را وجود شي ممکن مي داند. از اين رو ابن سينا به حدوث ذاتي عالم قايل است. اما حکيم سبزواري با رويکردي کاملا عرفاني نظريه حدوث اسمي را مطرح کرده است. از نظر او وجود ممکنات، ناشي از صقع ربوبي بوده و لذا مسبوق به عدم نمي باشند و هيچ حدوثي در آنها راه ندارد. از سوي ديگر وجود منبسط به عنوان فعل حق در عالم داراي مراتبي چون مرتبه عقل و سپس مرتبه نفس، مثل معلقه، صور نوعي و جسميه و هيولا مي باشند. اين مراتب مسبوق به عدم و متاخر از مرتبه احديت و حادث هستند. اين اسما و رسوم به دليل اينکه حادث اند، در نهايت زايل مي شوند.

 نسخه قابل چاپ