جزوات و مقالات فلسفی

مکاتب اخلاقي کلاسيک، به ويژه نظام اخلاقي افلاطون، با مشخصه «سعادت گرايي» شناخته مي شوند. آموزه بنيادين «سعادت گرايي» اين است که مطلوب نهايي انسان، نيل به سعادت است و همه فعاليت هاي آدمي در پرتو اين هدف والا، ارج و قرب پيدا مي کنند. معمولا گفته مي شود که فضيلت اخلاقي، راه رسيدن به سعادت را هموار مي کند؛ اما نسبت ميان اين دو نيازمند بررسي دقيق تري است.
در اين مقاله، دو مدل براي ترسيم نسبت فضيلت و سعادت از منظر افلاطون ارايه شده است. بر اساس مدل يکسان انگاري، فضيلت و سعادت بر يکديگر منطبق بوده و عين هم تلقي مي شوند. در حالي که بر اساس فرضيه کفايت، فضيلت و سعادت دو عنصر جدا از هم هستند که کسب يکي (فضيلت) مقدمه دستيابي به ديگري (سعادت) است. در آثار افلاطون، مويداتي براي هر دو فرضيه فوق يافت مي شود، ولي هيچ کدام از آنها، به تنهايي، قادر به تبيين نگرش وي نسبت به اين مساله نيستند. براي فهم موضع افلاطون در اين خصوص، مي بايست به تلفيقي از اين دو مدل، دست يافت.

 نسخه قابل چاپ