جزوات و مقالات فلسفی

در اين مقاله نشان داده شده است که برخلاف قول مشهور، هرگز چنين نبوده است که در کل تاريخ معرفت شناسي غرب معرفت همواره به مثابه باور صادق موجهي تعريف شود که حکم يکي از اجزاي ضروري مولفه توجيه در آن است. با بررسي برخي از فقرات آثار دکارت و لاک، موارد نقضي براي اين قاعده ذکر شده است. سپس نشان داده شده است که بعد از ايمانويل کانت بود که ميان معرفت و حکم پيوند وثيق برقرار شد. همچنين از اين ايده دفاع شده است که با وجود آنکه معرفت قضيه اي، که مستلزم صدور حکم است، در بسياري از موارد، به ويژه در ساحت علم، تنها قسم معرفت قابل اتکا است، در عين حال موارد بسياري وجود دارند که معرفت قضيه اي کارآمدي لازم را ندارد.

 نسخه قابل چاپ