جزوات و مقالات فلسفی

ولايت حقيقتي كلي و صفتي الهي است كه در تمامي مراتب عالم سريان دارد و به اعتبارات مختلف تقسيم مي شود و بر مبناي همين اعتبارات متعدد داراي ختم و خاتم مي شود، كه غفلت از آن اعتبارات باعث بروز ابهام ها و تشويش هاي فراواني در فهم و تفسير كلام ابن عربي و پيروان او مي شود.
سيد جمال الدين آشتياني در ساماندهي و تنقيح نظريه ختم ولايت، ايضاح كلام ابن عربي و گره گشايي از آن نقشي ارزنده دارد. وي با تسلط در مباني حكمت و عرفان اسلامي، ضمن حفظ روحيه ولايتمداري و حريت علمي خود، کوشيد چالشي ترين مبحث مكتب ابن عربي را به گونه اي تقرير و تبيين کند كه تعارض آن با مباني تشيع به حد اقل ممكن برسد. وي ضمن نقد صريح آرا ابن عربي، برآن است تا متشابهات كلام محيي الدين را به محكماتش ارجاع دهد و اثبات نمايد که ختم ولايت پس از نبي مكرم اسلام (ص) در مشكات فروزان حضرت اميرالمومنين (ع) رتبتا و در وجود حضرت مهدي (عج) زمانا متجلي است.
در اين مقاله مي کوشيم پس از تعريف و تقسيم بندي مفهوم ولايت بر مبناي آثار آشتياني، مصاديق ختم ولايت را بررسي کرده و نگرش وي در خصوص ولايت علوي، مهدوي و عيسوي را تبيين کنيم وتاثير لحاظ نمودن اعتبارات در رفع تشويش از كلام ابن عربي را، در حد امكان نشان دهيم.

 نسخه قابل چاپ