جزوات و مقالات فلسفی

مساله معاد از ديرباز مورد توجه فيلسوفان بوده است. آرزوي ديرينه فلسفه، تبيين عقلاني معاد جسماني بوده و هست. ابن سينا راه اثبات معاد جسماني را منحصر در شرع مي دانست و آن را خارج از توان عقل بشر قلمداد مي کرد. در حالي که دست عقل را در اثبات معاد روحاني باز مي گذاشت و شرع را در اين زمينه، مويد عقل مي دانست.
در اين مقاله، پس از ذکر ديدگاه هاي ابن سينا در خصوص معاد، با توجه به آثار مختلف وي، مباني فلسفي او را در انکار معاد جسماني تبيين کرده و نشان مي دهيم وي با قبول اين مباني، نمي تواند معاد جسماني را تبيين فلسفي کند و لذا تعبدا آن را مي پذيرد. در انتها نيز اصول معاد روحاني ابن سينا را بررسي مي کنيم؛ يعني آنچه که او را ملزم به قبول وجود سعادت و شقاوت براي نفس ناطقه صرف نظر از تعلق آن به جسم مي کند.

 نسخه قابل چاپ